Jan 21 2013

Brief van Herman over Frozen Kids

In overleg met Herman plaatsen we hier zijn brief die hij aan filmmaker Cees Franke schreef nadat hij Frozen Kids in Cinema Oostereiland te Hoorn had gezien. Het delen van ervaringen en daarmee anderen te helpen is een van de doelstellingen van de film. Deze brief van Herman is een bijdrage aan dat proces.

Beste Cees,

Zoals gemeld in ons onderlinge contact op twitter, zou ik nog mijn ervaringen naar aanleiding van mijn bezoek aan de frozen kids documentaire mailen. Gewoon om te delen.

Ik, Herman, ben zelf vroeger misbruikt binnen mijn gezin. Mijn vader, dominee van beroep, heeft mijn vier jaar oudere over een periode van 10 jaar seksueel misbruikt. Mijn broer gaf het weer door op mij.
Binnen mijn omgeving is mijn broer ook de enige man waarvan ik weet dat hij ook seksueel misbruikt is. Mijn relatie met mijn broer is niet slecht. Toen het nieuws naar buiten kwam dat hij door mijn vader misbruikt was, ben ik ook voor het eerst over het misbruik gaan praten. Tegelijk werd mij toen duidelijk waarom mijn relatie met mijn broer altijd slecht was geweest. Was er ook een verklaring voor zijn gedrag en opende dat ook de deur om tot een betere band te komen. Tegelijk blijft hij degene die mij misbruikt heeft en daarmee dus niet de meest ideale gesprekspartner om over mijn ervaringen te praten.
Omdat ik verder geen mannen ken die deze ervaring hebben, of die het durven te delen, was ik ook erg blij met de komst van Frozen Kids. Ik zocht herkenning. Vanuit dat motief heb ik dan ook de voorstelling van Frozen Kids bezocht.

Het was een indrukwekkende documentaire/ avond. Ik ben diep onder de indruk van hoe deze mannen hun verhaal hebben durven doen. Hoe gedetailleerd zij ook de situaties van het misbruik durfden te beschrijven. Ik weet uit ervaring, dat dat het aller moeilijkste is. Omdat je dan wel terug moet, naar waar je altijd probeert weg te blijven. Echt, diep respect.
Ook ben ik onder de indruk van jouw betrokkenheid als regisseur. De wegen die je hebt moeten creëren om deze documentaire überhaupt te kunnen maken. Alle beren op de weg die je steeds weer moet zien te vermeiden of verwijderen om de documentaire toch onder de aandacht te krijgen. De betrokkenheid die je laat zien door overal te zijn waar de documentaire vertoond wordt. Echt, diep respect.
Deze documentaire is het ook waard, vertoond te worden. Het is een onderwerp dat het verdient besproken te worden. Maar niet iedereen durft de spanning en de pijn aan te gaan, die onherroepelijk met het kijken van deze documentaire zijn verbonden.
De mannen uit deze documentaire zijn ware helden. Een held is in mijn ogen niet iemand zonder angst, maar iemand die zijn angst onder ogen komt, durft te erkennen en vervolgens tóch durft te handelen en niet vlucht. De mensen die het vertonen van deze documentaire tegen houden, zijn mensen die vluchten zonder hun angst te erkennen. Vluchten zonder te erkennen dat ze vluchten. Helaas… Toch wil ik ook hen ook niet te snel oordelen. Onder hen zullen verschillende slachtoffers zijn die er (nog) niet aan toe zijn geconfronteerd te worden met hun eigen pijn, zoals ik dat zelf ook lang heb geprobeerd te vermeiden.

Het zien en horen van de verhalen heeft me geraakt. Geconfronteerd met verschillende beelden uit mijn eigen verleden die tijdens het zien van de documentaire zich aan mij opdrongen. Heftig, indringend.

Tegelijk en dat vind ik heel spannend om te zeggen, overheerste bij mij teleurstelling. Voor ik uitleg waarom, wil ik zeggen dat ik dat spannend vind omdat dat als diskwalificatie gelezen kan worden én dat is het niet. Het doet niks, maar dan ook niks af aan de ultieme heldendaden die hier verricht zijn, ook niet aan de kwaliteit van de documentaire. Het zegt wel iets over mij, over mijn verwachtingen en over mijn behoefte, over de fase van verwerking waar ik nu in zit.

Ik zal proberen te omschrijven wat ik gemist heb en waarom. Ik vermeld daar voor de duidelijkheid ook gelijk bij dat ik niet vind dat iemand daar persé iets mee moet. Ik schrijf het met name als een stuk verwerking voor mijzelf.

Meer nog dan herkenning in ‘de daad’ of ‘het verleden’, zocht ik denk ik naar herkenning in wat het mij gekost heeft en nog kost. Uit de documentaire kun je duidelijk halen dat mensen hier voor het leven door getekend zijn. Uitspraken als: ‘ik heb levenslang’, ‘ik ben beschadigd’ en ‘ik ben kapot gemaakt’ geven dáár ook zeker woorden aan. Toch zocht ik naar meer.
Ook mijn kind is lang bevroren geweest, of eigenlijk zie ik het zo, het kind was springlevend en schreeuwde om aandacht, de onrust in mij was er áltijd, maar door de dikke laag ijs er overheen, kon ik hem niet bereiken. Niet kennen, niet begrijpen en niet verstaan.
Na jaren van therapie met 10 verschillende therapeuten, depressies, burn-outs, vermoeidheidsverschijnselen en de eeuwig durende onrust die maar niet wegging, ben ik pas een jaar geleden terecht gekomen in het traject waar ik nu in zit. Het opnieuw contact maken met het kind in mij. De emoties naar bovenhalen. Naar het kind leren luisteren en er voor gaan zorgen.
De beerput ging open en ik belande echt diep in de hel. Het misbruik heeft doorgewerkt in echt alle facetten van mijn leven.

Ik zocht herkenning voor de eeuwige alles omvattende angst. Het je zo ontzettend verloren, uitgespuugd en vertrapt voelen, dat je bang bent er nooit meer uit te komen.
De letterlijke doodsangsten die ik heb doorstaan toen ik mijn gevoelens begon toe te laten. De schimmen en spoken die ik als klein kind weer overal zie en voel. De pijn het verdriet, de schuldgevoelens, de vertwijfeling. De angst, de angst dat als mensen zouden zien wat er in jouw verborgen zit, dat iedereen je dan verlaat, dat het leven ophoudt.
Het onvermogen om mijn werk nog te kunnen doen, en de bevestiging die ik daarin voel van het ‘niks voorstellen’.

Ik zocht ook herkenning voor de moeite in relaties. Ik heb zo jarenlang een dubbelleven geleid, door me van binnen slecht en vies te voelen en naar buiten toe maar proberen te zijn wat ik dacht dat ik moest zijn, om maar iets van liefde te kunnen ontvangen, dat ik daardoor ook heel veel schade aangericht heb in mijn relaties.
Mijn eeuwige onrust, mijn onvermogen over mijn gevoelens te praten en soms zelfs compleet onvermogen om te communiceren omdat ik ‘weg’ was. Mijn terugkerende onvermogen om te functioneren in studie en werk, hebben de relatie met mijn vrouw erg verzwaard.
Op seksueel gebied had ik geen gezonde ontwikkeling gehad. Toch deed ik me ook op dat gebied ‘perfect’ voor. Jarenlang had ik een ‘uitlaatklep’ in zelfbevrediging en het daarbij kijken van plaatjes van naakte vrouwen, waar ik me tegelijk heel vies en slecht over voelde en met niemand over kon praten. Toen ik eindelijk het lef had mijn dubbel leven op te geven en mijn vrouw dit te gaan vertellen, heb ik haar ook heel veel pijn gedaan.
Sowieso krijgt zij nu een hele andere man te zien, dan dat ik altijd ‘geweest’ ben.

In mijn relatie met mijn dochtertje van twee werkt het door omdat ik zo ontzettend bang kan zijn haar te beschadigen, dat ik haar soms niet durf te wassen of durf te helpen op de wc. Dat ik maar hoop de liefde op haar over te brengen die ik zelf zo gemist heb. Maar hoe in de lieve vrede, doe je dat, als je er zelf geen ervaring mee hebt?

In elke relatie op wat voor terrein dan ook, heb ik moeite om op tijd mijn grenzen te herkennen, laat staan dat ik ze durf aan te geven en te bewaken.

Ik worstel met God. God die ik in eerste instantie heb leren kennen als het ‘almachtige vriendje’ van mijn vader en moeder. Voor wie ik bang moest zijn. Die dwars door mij heen keek, wist hoe vies en slecht ik was. Die mij veroordeelde.
God waarvan ik steeds meer ontdek hoe hij juist van mij houdt, uit is op mijn redding. Die gruwelt van wat mij is aangedaan en ook van hoe kerken in zijn naam met slachtoffers omgaan. Hij wil mij liefde geven. Hij bewaarde mij in tijden dat ik suïcidaal was. Hij heeft mij gezegend met een prachtige vrouw en een super mooie dochter. God, de enige waarbij ik af en toe rust en iets van genezing kan vinden, maar die tegelijk nog steeds heel beangstigend kan zijn.

Dan is er nog de voortdurende angst, nooit af te komen van mijn angsten, pijn en verdriet. Van mijn onrust. Dat ik bestemd ben voor een leven waarin ik nooit langere tijd zal kunnen functioneren en steeds weer weg zal zakken in depressies. De angst dat ik daarmee mijn gezin mee zal sleuren in de afgrond.

Dat is de angst, de pijn en het verdriet waar ik meer herkenning voor had hopen te vinden. Tegelijk zijn dat emoties die ik zelf maar af en toe kan laten zien en dan ook alleen daar waar ik mij veilig voel. Laat staan dat iemand dat in een interview kwijt kan. Juist dat is natuurlijk ook het ‘typische’ van misbruik slachtoffers en wat de term ‘frozen kids’ zo treffend maakt. Het haast totale onvermogen om de emoties die van binnen als het ware schreeuwen en met alles smijt wat los en vast zit, te uitten. En tegelijk het haast onvoorstelbare vermogen om met bijna droge ogen te verhalen over wat zo verscheurd, verward en pijn doet tot in het diepste van je ziel.

Daarmee zeg ik overigens niet dat er geen emotie te zien was in de documentaire. Maar ik ben zo vrij mijzelf als referentiekader te gebruiken en ga er dan vanuit dat de emotie die zichtbaar uitgezonden is, slechts een fractie is van wat er in deze mannen heeft huisgehouden of nog doet.

Daar hoopte ik herkenning in te vinden, omdat dát is, waar ik nu behoefte aan heb.

Overigens wil ik hier vermelden dat ik verder ook hele goede hulp en steun heb. Dat ik een prachtige, lieve en hele trouwe vrouw heb, die écht van me houdt en me echt wil begrijpen. Dat er steeds meer momenten zijn waarop ik ook wel iets van rust vind. Dat ik er ook voor kies verstandelijk te aanvaarden én te geloven dat er een betere toekomst mogelijk is dan waar ik vaak zo bang voor ben. Dom weg omdat het moet.

Met vriendelijke groet,

Herman

 

Share

Alibi3col theme by Themocracy