Oct 07 2012

Frozen Kids in Koppen XL

 

Een van de doelen van Frozen Kids is om meer mensen bewust te maken van de gevolgen die een ervaring met seksueel misbruik ook jaren later nog voor de slachtoffers heeft. De docu moet dan ook een zo groot mogelijk publiek bereiken. En het begin is er: de kwaliteitszender VRT in België zendt in januari 2013 een deel van Frozen Kids uit in het programma Koppen XL.

Koppen XL brengt elke dinsdag om 22.30 uur een reportage van 30 minuten, die door de redactie geselecteerd wordt uit het beste van het internationale aanbod. De makers van Frozen Kids zijn er trots op dat hun documentaire tot die selectie behoort.

Na het nieuws dat de IDFA heeft besloten Frozen Kids op te nemen in de selectie van Docs for Sale, is dit het volgende succes dat aantoont dat het verhaal van de mannen in Frozen Kids verteld moet worden. Voor de uitzending van de docu in Koppen XL is het wel nodig dat er een korte versie van Frozen Kids wordt gemaakt. Documentairemaker Cees Franke gaat daar de komende tijd mee aan de slag.

Première

Natuurlijk wordt ook de officiële première van Frozen Kids niet vergeten: deze zal nog dit jaar plaatsvinden op een nader bekend te maken datum en locatie. Houd de site, het Twitteraccount en de Facebookpagina van Frozen Kids in de gaten voor updates hierover.

Sep 11 2012

“Ik zocht alleen mijn vader”

Op 28 oktober 2012 verschijnt het debuut boek van Cees de Wilde,  ‘Ik zocht alleen mijn vader – Vergeven is het loslaten van de hoop op een beter verleden’.  Een indringend boek over hoe de auteur op 11-jarige leeftijd ontvoerd en seksueel misbruikt werd, en de impact die dat op zijn leven heeft gehad. Het voorwoord in het boek is geschreven door Catherine Keyl.

In het boek van Cees de Wilde krijgen (schuld)gevoelens, depressies, verdriet, angst en eenzaamheid op een open en soms humoristische wijze, een plaats. De rode draad is een therapiegroep van twaalf misbruikte mannen. Hun einddoel: Het loslaten van het slachtofferschap, het teruggrijpen van de ‘macht’. Het boek geeft troost, gaat over vergeving, loslaten en het omzetten van een trauma in positieve zaken als poëzie, muziek en kunst. Een aanrader voor slachtoffers, hulpverleners, maar zeker ook voor (potentiële) daders.

De bekende presentatrice Catherine Keyl schrijft in haar voorwoord:

“Dit is geen gemakkelijk boek. Maar wel een opzienbarend boek, althans voor mij dan. Tot nu toe had ik alleen beschouwingen, emoties en ervaringen van vrouwen over hun seksueel misbruik gehoord, maar nog nooit had ik zoiets van een man gelezen.

Ik weet niet precies waarom, maar dit boek heeft een enorme indruk op me gemaakt. Allereerst vond ik het heel bijzonder dat een man zo open over zijn jarenlange emotionele strijd vertelt. En dan waren er natuurlijk de herkenningspunten: het Geheim waar je mee moet leven, de eenzaamheid, het gevoel te hebben dat je eigenlijk niet mag bestaan, de depressies.

Maar vooral: de diefstal van de autonomie, van het zelfbeschikkingsrecht, zoals Cees de Wilde dat noemt. Zo had ik er nooit naar gekeken. Als kind wordt je misbruikt, je staat het toe, ook omdat je niet weet wat je boven je hoofd hangt als je er niet mee akkoord gaat. Dat je het toe hebt gestaan, dat je je daar schuldig over voelt, maar dat het tenslotte de dader is die de diefstal van je zelfbeschikkingsrecht pleegt, dat was een nieuw inzicht voor mij.

Door dit boek is me ook duidelijk geworden waarom sommige mannen zo buiten proportioneel reageren op homoseksualiteit. Zoals schrijver Cees de Wilde zelf al zegt: het boek moet gelezen worden door (potentiële) daders en slachtoffers, maar vooral ook door hulpverleners, die het in de praktijk uit angst voor het taboe qua hulp vaak laten afweten.

Wat mij betreft is dit boek een eyeopener. Ik hoop dat het veel gelezen gaat worden.”

Over de auteur

Cees de Wilde (1947) volgde de opleidingen HBO- Cultureel Werk en MBO- Arbeidstherapie en werkte 14 jaar als Arbeids- en Creatief therapeut in de psychiatrie en 26 jaar als communicatiespecialist bij een gemeente. Hij woont en werkt nu als kunstfotograaf in Kaş (Turkije) waar hij ook een kunstgalerie beheert. Hij exposeert in binnen- en buitenland. Cees treedt regelmatig op met een eigen geschreven en gecomponeerd poëzie- programma. Hij begeleidt zichzelf hierbij op de gitaar en maakte twee cd’s.

Het boek is te bestellen via de boekhandel of via  www.freemusketeers.nl

Ik zocht alleen mijn vader – ‘Vergeven is het loslaten van de hoop op een beter verleden’, Cees de Wilde
Aantal pagina’s: 208
ISBN: 978-90-484-2622-5
Verkoopprijs: € 16,95
Verzendkosten: € 3,20 (NL), € 5,44 (EU)
Beschikbaar vanaf: eind oktober 2012.

Jul 02 2012

De koude wereld: het verhaal van Martijn

Onlangs kregen we bij Frozen Kids het verhaal van MartijnT binnen, een man die in zijn jeugd vijf jaar lang misbruikt werd door een familievriend. Hij heeft lang met zijn verhaal rondgelopen, door eerdere pogingen om mensen in vertrouwen te nemen was hij bang geworden om het te vertellen. Wij danken hem dan ook voor het vertrouwen dat hij in ons toont door het geven van toestemming om zijn verhaal hier anoniem te publiceren.

De Koude Wereld

Als je op de wereld komt, dan kom je normaal gesproken terecht in een warme wereld.
En zo heb ik ook dit ervaren de eerste jaren van mijn leven. Als middelste van 3 kinderen leek het wel alsof ik wat minder aandacht kreeg dan de andere 2. Maar op dat moment denk je daar niet bij na.

Maar na een aantal jaren bleek dit toch eens heel anders voor mij te zijn.

Inmiddels was ik 7 jaar oud geworden. Omdat mijn ouders vaak nachtdiensten hadden gingen mijn broers en ik zo een keer in de maand uit logeren bij vrienden van mijn ouders. Die hadden zelf ook 2 kinderen, van toen 5 jaar en 10 jaar.

Voor mij was dit in het begin altijd een soort van happening. Want mijn broers sliepen bij de anderen op de kamer en ik mocht altijd alleen slapen. En dat gaf me toen op die jonge leeftijd toch een speciaal gevoel. Maar verder denk je daar als kind op die momenten verder niet bij na. Maar tot nu toe waren al die keren dat ik bij dit gezin geweest was altijd leuk.

Maar op een gegeven moment leek er toch iets te veranderen. Ik kreeg steeds meer aandacht van die man. Maar zijn eigen kinderen en mijn broers daar schonk hij naar mijn idee veel minder aandacht aan. Maar ja, ik vond het het toen wel best: ik genoot wel van al die aandacht.

Totdat het moment dat die man mij midden in de nacht wakker kwam maken. En op dat moment begonnen de aanrakingen en zo. Ik kan mezelf nog precies herinneren wat hij wel en niet aanhad ieder detail staat in mijn geheugen vast. Ook de paar keer dat ik duidelijk toen al NEE zei werden door hem genegeerd. En was het maar bij die aanrakingen gebleven. Maar hij heeft me toen al bij de eerste keer gewoon bruut verkracht. Door de bedreigingen die hij toen uitte, durfde ik er met niemand over te praten.

Na deze eerste keer op die jonge leeftijd was het voor mij alsof ik versteende.
Een soort van muur toen al om me heen bouwde.

Dit misbruik heeft zeker 5 jaar geduurd. Uiteindelijk emigreerde het gezin naar het buitenland toe. En nog steeds vraag ik mezelf af hoe heb ik dit verborgen kunnen houden al die jaren.

Als ik kijk naar de jaren na mijn 12e jaar, dan zie ik een jongetje wat veranderd is in iemand met 2 kanten. Een soort clown van de buitenkant maar van binnen veel schaamte en schuldgevoel.

Uiteindelijk ga je op de middelbare school. Krijg je er weer veel vrienden bij althans dat leek maar zo. Ik merkte aan mezelf dat ik behoefte had om mijn verhaal te doen. Het zat me enorm dwars en kon er niet mee over weg. Op een gegeven moment heb ik het tegen een `goede` vriend het eruit gegooid. Maar dat goede kan ik beter gelijk weglaten. Want nog geen twee weken later hadden we gymles gehad en samen met paar andere jongens moesten we opruimen. En de sleutel van de gymzaal later aan de conciërge geven. Na het opruimen gingen we douchen. En toen begon die zogenaamde goede vriend opmerkingen te maken. Opmerkingen die me nog steeds bij staan: “Je vond het zeker wel lekker,” “Hoertje,” enz. enz. Ik wilde op dat moment gelijk weglopen maar werd door de anderen tegengehouden: “Als jij die man een plezier kon doen kan je dat bij ons ook wel.”
En wat ik toen al als kind had meegemaakt, beleefde ik toen weer opnieuw om door een goede vriend en 3 andere klasgenoten misbruikt te worden.

Vanaf dat moment heb ik me voorgenomen om voor altijd te blijven zwijgen. Omdat ik het vertrouwen in de mensheid compleet verloren heb. Van binnen een ijskoud gevoelloos iemand maar aan de buitenkant een clown. En iemand die voor anderen opkwam en zichzelf op de achtergrond plaatste.

Op school ging het verder redelijk ondanks de opmerkingen die ik dagelijks naar mijn hoofd kreeg geslingerd. In de loop van de jaren probeerde ik door middel van overmatig eten en later zelfs drank en drugsgebruik alles te vergeten. En dit leek ook goed te werken. Tot de dag van mijn 20e verjaardag.

Op dat moment woonde ik al op mezelf en had weinig contact met mijn familie. Had ook verteld mijn verjaardag niet te vieren. Het was voor mij het punt om met alles te stoppen. Door een combinatie van pillen-drugs en alcohol probeerde ik een eind aan mijn leven te maken. Veel weet ik er niet meer van. Weet alleen dat ik wakker in de woonkamer ben geworden en een tijdje beroerd ben geweest. Maar ook toen heeft niemand wat gemerkt en ben ik eigenlijk zo dom geweest gewoon zo door te leven.

Uiteindelijk, een paar jaar later toen ik bij een werkgever in een depressie raakte, is alles weer naar boven gekomen. Toen heb ik gedeeltelijk mijn verhaal bij die werkgever gedaan. Waardoor ik uiteindelijk ook hulp heb gezocht en heb gekregen. Maar uiteindelijk is weer het vertrouwen geschaad. Omdat de werkgever het allemaal te lang vond duren. En uiteindelijk na dreigingen van mijn werkgever om mijn verhaal openbaar te maken, heb ik gekozen om akkoord te gaan om ander werk te zoeken.

Maar doordat ik dagen thuis zat en de muren op me afkwamen, dreigde ik weer om uit het leven te stappen. Maar desondanks heb ik op tijd hulp gezocht. Maar alle medicatie, en alle therapie die ik heb gekregen waaronder ook EMDR, wat zeer zwaar was en eigenlijk te vroeg kwam, heeft tot nu toe allemaal nog niet heel veel geholpen. Inmiddels ben ik ongeveer ruim een jaar gestopt met zowel medicatie als therapie. Omdat het niet tot onvoldoende werkte.

Ik ben nu inmiddels bijna 32 jaar. En nu als ik terug kijk op al die jaren, weet en voel ik dat ik van binnen nog steeds ijs en ijskoud ben. En ooit hoop ik toch nog eens van binnen te ontdooien.

Alleen: wist ik maar hoe. Want door alle gebeurtenissen is mijn vertrouwen is de mensen echt tot het nulpunt gedaald.

Wel positief is dat ik het op mijn huidige werk onwijs naar mijn zin heb.

Ik hoop dat door middel van mijn verhaal mensen eerder hulp zoeken, en niet net zoals ik in een kringetje blijven zitten. Want de woorden: SCHULD, SCHAAMTE staan zo vast in mijn geheugen. En dat wens ik niemand anders toe.

Ik heb er toch wel bewust voor gekozen mijn verhaal anoniem te doen. Omdat ik er niet aan toe ben dat iedereen dit weet.

MartijnT

 

Jun 13 2012

Gaat Frozen Kids naar het IDFA?

Een van de doelen van Frozen Kids is om de gevolgen van seksueel misbruik breed onder de aandacht te brengen. En hoe kunnen we dat beter doen dan door de film te vertonen op het grootste documentairefestival ter wereld?

Van 14 tot en met 25 november 2012 vindt voor de 25e keer het International Documentary Film Festival Amsterdam plaats, beter bekend onder de afkorting IDFA. Het IDFA is het grootste en meest prestigieuze Documentaire Filmfestival ter wereld, en de documentaires die er vertoond worden, krijgen dan ook vaak wereldwijde aandacht. Daarom zou het fantastisch zijn als Frozen Kids weet door te dringen tot de selectie van films die daar vertoond worden – en dus is dat precies wat we voor elkaar proberen te krijgen.

Dat Frozen Kids wordt ingezonden voor het IDFA betekent echter wel dat de publiekspremière, die eigenlijk komende zomer plaats zou vinden, wordt uitgesteld. Films die op het IDFA vertoond worden, mogen namelijk niet eerder in het openbaar vertoond zijn. Aangezien het IDFA een veel groter podium biedt aan de verhalen waar het in Frozen Kids allemaal om draait, hebben we er toch voor gekozen om eerst te proberen de docu naar het IDFA te krijgen.

Maar wees gerust: van uitstel van de publiekspremière komt uiteraard geen afstel. De film gaat hoe dan ook in première. Het mooiste zou zijn als dat tijdens het IDFA kan, maar ook als de documentaire onverhoopt niet weet door te dringen tot de selectie van op het festival vertoonde documentaires, komt er alsnog een publiekspremière. Die zal dan echter wel pas in het najaar plaatsvinden. We vragen iedereen die de complete film graag wil zien, dan ook nog een paar maanden geduld te hebben!

May 10 2012

Frozen Kids Fotokunst Veiling: 4200 euro!


Gisteravond, 9 mei 2012, vond in Huis Verloren te Hoorn de Frozen Kids Fotokunst Veiling plaats, een initiatief van Katja Koevoet. Veilingmeester Wouter Hakhoff veilde onder notarieel toezicht van notariskantoor Abma Schreurs, 26 foto’s van fotografen uit binnen- en buitenland. En met succes: de veiling leverde maar liefst 4.200 euro op! Daarmee komt het voorlopige eindbedrag van de Frozen Kids crowdfunding-actie op 21.564 euro.

Cees Franke kan met dit mooie bedrag aan de slag om de film af te maken en zo de verhalen van acht misbruikte mannen onder de aandacht te brengen. Het moet mogelijk zijn om de film in juli in première te laten gaan. De komende tijd gaan de betrokkenen dan ook hard aan het werk om die première te organiseren.

Na de première zal er een preventie- en voorlichtingspakket worden gemaakt, om seksueel misbruik zo breed mogelijk onder de aandacht te brengen en op die manier een bijdrage te leveren aan vroegtijdige signalering en preventie van misbruik. Momenteel vindt ter overleg plaats met diverse instanties om het voor elkaar te krijgen.
Graag willen we iedereen bedanken die op welke manier dan ook heeft geholpen om van dit gedeelte van het project Frozen Kids een succes te maken!

Foto’s Thomas Franke

May 02 2012

Tot 10 mei kun je nog doneren! Steun Frozen Kids!

Wil jij nog bijdragen aan de crowdfunding-actie voor Frozen Kids? Doe het dan snel, want op 9 mei wordt dat deel van het project officieel afgesloten en maken we het eindbedrag bekend. Vanaf die dag gaan we ook aan de slag met de voltooiing van Frozen Kids en het plannen van de officiële première van de film.

Bijna 150 sponsors, donateurs en co-creators vinden dat de verhalen van mannen die als kind seksueel misbruikt zijn, verteld moeten worden. Zij investeerden geld of tijd in Frozen Kids, het project dat dit taboe bespreekbaar moet helpen maken en zo preventie, signalering en voorlichting over seksueel misbruik mogelijk moet helpen maken. We hebben met de crowdfunding-actie inmiddels ruim 16.500 euro opgehaald. Hoewel we een streefbedrag van 70.000 euro hadden begroot om 50 mannen te interviewen is dit ook een fantastisch bedrag!

Hiermee kunnen we de documentaire afronden en dus recht doen aan de reeds opgenomen interviews en verhalen van acht misbruikte mannen. Om de film in julie in première te kunnen laten gaan, hebben we echter meer geld nodig. Daarom organiseren we op 9 mei de Frozen Kids Fotokunstveiling, waarvan de opbrengst ook ten goede komt aan de film.

En natuurlijk kun je nog blijven doneren via de site. Maar let op: dat kan nog maar een week, tot en met 9 mei. Doneer je, dan krijg je daar natuurlijk iets voor terug. Wat je krijgt is afhankelijk van de hoogte van je donatie, maar je naam zal in elk geval vermeld worden op de titelrol van de film. Hier vind je de verschillende donatiemogelijkheden en bijbehorende bedankjes. En je kunt natuurlijk ook op 9 mei naar de Frozen Kids Fotokunstveiling komen om een mooi fotokunstwerk te kopen!

Je naam op de aftiteling, een DVD van de film of een mooi fotokunstwerk voor boven de bank is natuurlijk niet het enige dat je bereikt door te doneren. Hier kun je nog eens rustig nalezen waarom we Frozen Kids maken en welke doelen we met de film voor ogen hebben.

Maar ook na de première is Frozen Kids nog niet afgerond. De documentaire moet dan zijn weg in de wereld en de maatschappij gaan vinden. We zijn druk bezig om met een maatschappelijk partner een budget te vinden om het daarvoor noodzakelijke preventie- en voorlichtingspakket te maken. Want we willen actief bijdragen aan het voorkomen van seksueel misbruik. Niet alleen bij mannen maar bij kinderen in het algemeen.

Apr 21 2012

Verhalen gevangen in beelden: de Frozen Kids Fotokunstveiling

Op 9 mei vindt in Huis Verloren te Hoorn de Frozen Kids Fotokunstveiling plaats. Tijdens deze veiling worden fotokunstwerken van fotokunstenaars uit binnen- en buitenland geveild door musicus Wouter Hakhoff, die voor de gelegenheid in de rol van veilingmeester kruipt. Kunstenaar Katja Koevoet nam het initiatief tot de veiling. De opbrengsten zullen ten goede komen aan het documentaireproject Frozen Kids, van filmmaker Cees Franke.

Het kleine blonde meisje kijkt vastberaden en zonder te lachen omhoog naar de lens, haar pop tegen zich aan gedrukt. De straat waar de Engelse fotograaf Alan Millward zijn foto van haar nam, zal nooit een schoonheidsprijs winnen, maar brengt de foto wel tot leven. Je vraagt je direct af wie dat meisje is, en waarom ze daar in die kale straat zo serieus staat te kijken. Een verhaal, gevangen in een beeld.

Het zijn beelden waar je steeds opnieuw naar blijft kijken. Dat is wat de fotokunstwerken die op 9 mei geveild worden voor Frozen Kids met elkaar gemeen hebben, en wat ze onderscheidt van de foto’s die je op elke straathoek kunt kopen. Het geldt ook voor het kunstwerk dat Katja Koevoet speciaal voor Frozen Kids maakte: een gezichtsloos kind dat gevangen zit achter een raam en in opperste wanhoop zijn handen tegen dat raam drukt.

Naast de foto’s van Alan Millward en Katja Koevoet zal er werk worden geveild van  Rikki O’Neill, Hanneke Verkleij, Jan Jansen, Anne Sutcliffe, Robert Kleijweg, Mila Agirre, Mark Leek en Cees Franke. Mr. Emile von Wolzogen Kuhr, van Abma Schreurs zal als toezichthoudend notaris de veiling begeleiden.

Het project Frozen Kids

De opbrengsten van de veiling komen ten goede aan Frozen Kids, de film die filmmaker Cees Franke maakt. In Frozen Kids komen mannen aan het woord die getuigen van hoe ze als kind in de leeftijd van 7-12 jaar seksueel misbruikt zijn. Ze werden gedwongen door een vader, moeder, buur, oudere vriend(in), (sport)leraar/lerares of een oom/tante en ze werden misbruikt. Ze zijn in hun ontwikkeling als kind en voor de rest van hun volwassen leven psychisch beschadigd geraakt onder de dreiging van straf. Nog dagelijks ondervinden ze er de gevolgen van.

Met Frozen Kids wil Cees Franke aandacht vragen voor de verhalen van deze mannen. Maar de film moet ook een bijdrage gaan leveren aan het maatschappelijk debat over kindermisbruik en de signalering en preventie ervan, door middel van een preventie- en informatiepakket.

http://www.frozenkidsfotokunstveiling.nl

Locatie van de veiling op 9 mei
Het Huis VerLoren
Christiaan Mulder
Kerkstraat 10b
1621 CW HOORN
Tel: 0229-210608
info@huisverloren.nl
http://www.huisverloren.nl/

Kijkmiddag vanaf 15.00 – 17.00 uur
Aanvang veiling: 20.00 uur

Mar 27 2012

Over leven na de ijstijd, het verhaal van F.

Niet iedere man die als kind een misbruikervaring had, wil zijn verhaal voor de camera vertellen. Maar dat neemt niet weg dat ze hun verhaal graag kwijt willen. Af en toe ontvangen we de verhalen van deze mannen via de mail. Zo stuurde ook F. ons een mail met zijn verhaal, en hij gaf ons toestemming om het op de site te plaatsen, waarvoor onze dank. Hij gaf zijn verhaal de titel ‘Over leven na de ijstijd’ mee.

Over leven na de ijstijd

Vaak heb ik gezegd dat ik er klaar mee ben. En even zo vaak bleek die uitspraak niets meer dan een illusie, een wens om te ontkennen. Ervaringen blijven echter onomkeerbaar, herinneringen zijn hardnekkig.

De feiten: brugklas, leraar, herhaaldelijk. Nu zie ik waar die man mijn grenzen overschreed, toen was ik naïef. De woorden die hij tegen me zei, zijn geaai door mijn haar, zijn erectie die ik door onze kleding heen voelde, we waren buiten de werkelijkheid getreden. Pas toen hij mijn hand op zijn broek legde wist ik dat ik daar niet wilde zijn.

Dat moment was mijn laatste kans om te vluchten. Dat ik dat niet deed, snap ik nu nog niet goed. Ik kan alleen maar zeggen dat ik ter plekke uit elkaar viel, mijn gevoel en mijn denken spatten uiteen, ik stuurde mijn lichaam niet langer aan. Toen hij zijn hand van de mijne haalde, bleef mijn hand bewegen. Ondertussen praatte hij door. Over die hand, die het blijkbaar wel leuk vond, over ons geheim, over wat ik allemaal kon kwijtraken.

De keren daarna ging het van kwaad tot erger. Mijn eerste erectie kwam door zijn hand. ‘Zie je wel, jij vindt het ook lekker.’ Op dat moment vond ik al helemaal niets meer. Ik ging zeker niemand vertellen dat ik homo was. Hij deed me pijn. Aan mijn constante angst kwam een eind toen ik naar de tweede mocht. In het hoofdgebouw, met andere leraren.

Zoals zovelen hield ik mijn zwijgen lange tijd vol, en groeide ik twaalf jaar langs een alternatieve route naar volwassenheid. Als een boom die om een rots heen probeert te groeien, een rots die bovenop mij geschoven was door het kruiende ijs van een plotselinge ijstijd. Natuurlijk ging ik neer, ik was volkomen uit balans. Met veel hulp slaagde ik er uiteindelijk in om nieuwe wortels te groeien.

Waarom ik zo lang zweeg? Dat heeft met enkele van de meest basale kinderlijke behoeften van doen: acceptatie, erkenning, vertrouwen. De vruchtbare grond waar een kind op groeit. Mijn ervaringen, en de dreiging die van de man uitging, die mij inderdaad deed bevriezen, verlegden de focus naar angst. Angst om die acceptatie en erkenning te verliezen. En dus veinsde ik dat alles in orde was, leerde ik conversaties te sturen, meerdere gesprekken tegelijk te volgen, en veel, heel veel te onthouden.

Ondertussen raakten delen van mij ondergesneeuwd in de permafrost, eigenschappen die niet langer met mij mee groeiden en reisden, maar achterbleven in het ijs. Onbewust leerde ik mijzelf – zoals een blind persoon zijn verlies aan zicht compenseert door zijn gehoor extra te ontwikkelen – iedere situatie te observeren, te analyseren, en te manipuleren. Niemand was te vertrouwen, ik zelf nog het minst. Door altijd op mijn hoede te zijn kon ik het leven van anderen nog tien jaar in onveranderde staat bewaren.

Pas na de therapie begon ik te merken hoeveel invloed het misbruik op mijn persoon heeft gehad, en nog heeft. Nog altijd zeg ik tegen mezelf dat ik niet geïmponeerd hoef te zijn door het zelfvertrouwen dat sommige mannen kunnen etaleren, nog altijd is het lastig om de rem van mijn eigen testosteron te halen. Als het even kan vermijd ik confrontaties, vaak niet eens bewust, maar meer als reflex. Ik verkeer nog steeds heel erg veel in mijn hoofd, en heel erg weinig in mijn gevoel, puur uit een behoefte om controle te houden.

Lang heb ik mijzelf als niets meer dan een slachtoffer gezien. De gevolgen zijn ook groot, zowel in praktisch opzicht als in mijn relationele bestaan: terwijl ik mijn balans hervond en nieuwe wortels groeide, kwamen mijn leeftijdsgenoten tot bloei. Ik heb een serie mislukte opleidingen en een gat van een paar jaar in mijn cv, solliciteren is dus niet altijd even makkelijk geweest. Wanneer mensen om wie ik geef kritiek aan mijn adres uiten bevries ik nog steeds. Acceptatie, erkenning, je moet er maar op durven vertrouwen.

Pas toen ik weer verantwoordelijkheid kon en durfde te nemen voor mijn eigen bestaan, werd het langzamerhand makkelijker. De feiten van toen zijn voor mij externe omstandigheden geweest, waarvan ik slachtoffer geworden ben, waarvoor ik geen enkele verantwoordelijkheid draag. Maar ik moet wel verantwoordelijkheid nemen voor de gevolgen. Niet omdat ik er schuld aan heb, of me schuldig voel, maar simpelweg omdat ik al die verantwoordelijkheid nodig heb om niet ingehaald te worden door het verleden. Ik draag het bij me. Altijd. Er is geen achteraf.

Ik kan alleen van een achteraf spreken wanneer ik over mijn herstel spreek: mijn therapie was een terugkeer in de vrieskou, het wegbikken van het ijs om de delen van mijzelf die ik destijds achter heb moeten laten, en het ontdooien daarvan. Sommige wortels bleken definitief afgestorven. In de jaren na die therapie heb ik alles wat nog levensvatbaar was van mijn oorspronkelijke eigenschappen zoveel mogelijk volwassen laten worden, en weer tot de mijne gemaakt.

De talenten die ik ontwikkelde als compensatie heb ik grotendeels weten te integreren in alles wat nog te ontdooien was. Mijn perspectief is vaak net even anders, merk ik met enige regelmaat. Ik sta een paar meter naast het gemiddelde. Dat wat uit noodzaak geboren werd is nu, vijfentwintig jaar later, mijn kracht.

Mijn ijstijd is definitief voorbij, de keien die het ijs voor zich uit schoof zijn de blijvende sporen in mijn landschap. Ik zal er altijd omheen moeten, nooit zal ik er klaar mee zijn.

Dit jaar trouw ik mijn lief. In de herfst. Laatbloeiers bloeien het mooist.

Naschrift:

Ben je geraakt door het verhaal van F.? Bedenk je dan dat hij niet de enige is die pas lang nadat het misbruik daadwerkelijk plaatsvond, zijn verhaal durft te vertellen. Veel van die mannen zwijgen nog steeds. Misschien ken je er wel een of meer, zonder het te weten. Juist voor deze mannen is het zo belangrijk dat Frozen Kids er komt. Wil je het project steunen? Doneer dan. Ieder bedrag is welkom.

Heb je zelf ook een ervaring die je op de site wilt delen? Schroom dan niet om ons te mailen via info@frozenkids.nl. Ook op die manier kun je namelijk helpen bij het doorbreken van het taboe op praten over misbruik.

 

Mar 23 2012

Schrijver Martien Kessels doneert deel royalties aan Frozen Kids

“Als de meester rekensommen uitlegde en ik ingespannen over de sommen gebogen zat, kwam hij met zijn hoofd steeds dichter naar mij toe. […] Hij was te dichtbij. Er ging wat gebeuren! Dat verwarrende kon ik niet plaatsen, het was zo… angstig, zo… onduidelijk.” Het boek Sluipjagers in Jongensland van Martien Kessels is een verhaal voor iedereen die een kijkje in de keuken van de hulpverlening en verwerking bij seksueel geweld wil nemen.

Met de royalties van zijn boek wilde Martien Kessels graag iets goeds doen. En hij koos Frozen Kids als doel. Onlangs ontving Frozen Kids daarom een donatie van Martien ter waarde van 50 euro. We zijn hem daarvoor natuurlijk erg dankbaar!

Maar je hoeft natuurlijk geen schrijver te zijn om te kunnen doneren aan Frozen Kids. Iedereen kan bijdragen. Vind jij ook dat de film er moet komen? Doneren kan hier.

Wil je meer weten over Martien Kessels en zijn boek Sluipjagers in Jongensland? Neem dan even een kijkje op de website van het boek!

Mar 20 2012

Exclusieve persvoorstelling Frozen Kids op 30 maart

Op 30 maart zal er in Filmtheater De Uitkijk in Amsterdam een exclusieve persvoorstelling plaatsvinden van de documentaire Frozen Kids. Deze voorstelling is alleen toegankelijk voor leden van de pers en genodigden. Wil jij kans maken om deze voorstelling ook bij te wonen? Word dan fan van Frozen Kids op Facebook! We geven namelijk deze week aan twee gelukkige winnaars ieder twee toegangskaarten weg.

Tijdens de persvoorstelling op 30 maart zal een gedeelte van de film vertoond worden, waarna er gelegenheid is tot het stellen van vragen aan Cees Franke en aan Mark van den Heuvel, een van de mannen uit de film. En natuurlijk is er daarna nog gelegenheid tot het drinken van een kop koffie of een borrel en na te praten met de makers van de film.

Om kans te maken op de twee toegangskaarten voor de voorstelling, hoef je alleen maar fan te worden op Facebook. Ben je al fan? Natuurlijk doe je dan ook mee in de verloting. De winnaars zullen op vrijdagmiddag bekend worden gemaakt!

Het programma van de persvoorstelling:

13.00 uur zaal open + koffie
13.15 uur start
– korte introductie door Cees Franke
– filmvoorstelling documentaire Frozen Kids
– Gelegenheid tot stellen van vragen aan Franke en Mark van den Heuvel
– Koffie en/of borrel toe.
15.00 uur einde

Alibi3col theme by Themocracy