Frozen Kids wordt in steeds bredere kring gezien. De authentieke aangrijpende verhalen van 8 mannen indrukwekkend verteld en gefilmd worden in steeds grotere kring gezien en gehoord. Al is Frozen kids niet op TV geweest inmiddels wordt steeds duidelijker dat de film een overdonderende indruk maakt op de mensen die hem wel te zien krijgen. Deze docu is anders dan andere documentaires over seksueel misbruik. De laatste maanden zijn in verschillende kleinschalige settings voorstellingen geweest.

Telkens weer blijkt dat de combinatie van film plus nabespreking met enkele geïnterviewde mannen een ijzersterke combinatie is waardoor men de impact van seksueel misbruik vele malen beter beseft. Ook dringt daardoor het besef beter door dat men alles op alles moet zetten om misbruik te voorkomen. Frozen Kids levert daarin een belangrijke bijdrage.

Frozen Kids in een kleinschalige setting zien en een nabespreking met geïnterviewde mannen is in beperkte mate mogelijk. Neem contact met ons op via deze pagina

Inmiddels hebben velen de documentaire gezien. We hebben uitgebreide brieven ontvangen (zie o.a. ook de eerdere nieuwsberichten). Maar ook prachtige uitspraken per mail of DM via Twitter en Facebook. Deze korte reacties willen we graag, anoniem, publiceren. Een kleine bloemlezing.

“Adembenemend”

“Ik heb niets met die wereld, ik heb niets met seksueel misbruik; ik kan me er helemaal niets bij voorstellen dat je je aan een kind vergrijpt en ik begrijp nu wat de impact is van zoiets verschrikkelijks.”

“DVD Ontvangen en bekeken. Veel *slik*. Veel herkenning. Veel triest. Veel troost. Veel moed om zelf ook door te gaan!”

“Voor veel mensen zal Frozen Kids ook te schokkend zijn. Mij geeft het ook troost. Iets wat ik maar moeilijk ergens anders vinden kan…”

“Ik heb de film gezien en ik vond het confronterend en moeilijk maar ook merk ik dat ik niet alleen ben …”

“Indrukwekkend en ontroerend”

“Wat is het een belangwekkende film geworden. De shots van zwijgende mannen in vertwijfeling vind ik ook vooral erg indrukwekkend. Heel goed dat de film er is gekomen!”

Geïnterviewde Mark: “Wat er ook uitkomt de film heeft al veel effect. Vandaag weer gebeld door een man die door de film met zijn verhaal komt en op zoek is naar hulp.
Onze verhalen openen die van anderen; een groot compliment aan ons allen ”.

“Bedankt voor het toezenden van de dvd. En voor het maken! Ik heb hem vandaag bekeken, en het is heel invoelbaar.., een kostbare film.”

Hoorn – 29 januari 2013 – Zojuist is Cees Franke teruggekeerd uit Brussel van een ontmoeting met de heer Carl Voet, hoofdredacteur van de VRT Nieuwsdienst. Onderwerp van gesprek was het onverwachts afblazen op 7 januari jl. van de uitzending van Frozen Kids op 8 januari op België EEN.
Marc Stakenburg, radiopresentator en lid van het Comité van Aanbeveling van Frozen Kids, was bij dit gesprek aanwezig. Samen hebben zij een uur, van 13.50 uur tot 14.50 uur met de heer Carl Voet gesproken.

Cees Franke: “Mijn conclusie van het gesprek is dat Carl Voet en ik het niet met elkaar eens zijn omtrent de handelwijze van de VRT inzake de veranderde kwaliteitseisen van de VRT en dat wij, Marc Stakenburg en ik, vinden dat documentaire Frozen Kids, de geïnterviewden en Cees Franke Producties de dupe zijn geworden van interne organisatiefouten van de VRT. Fouten die Cees Franke (en Frozen Kids) niet kunnen worden aangerekend maar wel schade hebben toegebracht. Fouten die ook door de heer Voet worden toegegeven. Fouten die voorkomen hadden kunnen worden.”

Tijdens dit gesprek afgelopen middag gaf de heer Voet toe dat er wel sprake was van een mail waarin mededelingen over een betrokkene (hij wilde niet zeggen wie) in de uitzending werden gedaan. Dat was de aanlelding voor hem om naar de geplande uitzending te gaan kijken. Op grond daarvan heeft hij besloten niet uit te zenden. Zijn beslissing had, naar zijn zeggen, niets te maken met de door de VRT ontvangen mail dat weekend.

De heer Voet geeft dus toe dat de VRT fouten heeft gemaakt en dat de eindredactie in een eerder stadium had kunnen aangeven, bij aanlevering materiaal begin december 2012, dat men de uitzending wilde laten aanpassen of niet wilde uitzenden. Ook stelt hij dat de VRT in de communicatie op maandag 7 januari, 1 dag voor uitzending, naar Cees Franke fouten heeft gemaakt omtrent de aard en inhoud van de verstrekte informatie omtrent de beslissing.

Cees Franke: “Ik heb gesteld dat we door het gedrag van de VRT schade hebben opgelopen. De schade is materieel en immaterieel en verzoek een schadeloosstelling. Er zijn door ons twee opties aangedragen:
Optie 1: Een hermontage te doen conform aangepaste wensen en verlangens van de VRT en dan alsnog uitzenden bij Koppen XL.
Optie 2: Een financiële tegemoetkoming voor alle geleden schade, zowel persoonlijk voor alle betrokken mannen en vrouw als voor mij en ook bedrijfsmatig. Hiervoor is in redelijkheid en billijkheid een rekensom gemaakt en ingediend bij hem.”

Wat optie 1 betreft heeft de heer Voet grote twijfels of hij een uitzending kan maken volgens zijn zienswijze. Optie 2 gaat hij overleggen met de juridische afdeling van de VRT. Hij wil zich niet vastleggen op een datum waarvoor hij reageert maar Marc en Cees hebben gesteld dat twee weken vanaf nu toch wel een redelijke termijn is om van hem te horen.
De door Joannes en Leon geschreven brieven, zie ook elders op de site inzake deze kwestie hebben we bij de heer Voet in print achtergelaten.

De redactie van de website Frozen Kids heeft op verzoek van Leon, een van de geïnterviewde mannen van Frozen Kids het verzoek gekregen deze open brief aan hoofdredacteur Carl Voet van de VRT te plaatsen. De redactie is derhalve niet verantwoordelijk voor de inhoud maar onderschrijft, net als bij de open brief van Joannes, het belang van opheldering rondom de onstane kwestie.

VRT Nieuwsdienst
T.a.v. dhr. C. Voet
Auguste Reyerslaan 52
1043 Brussel

Betreft: afgelasting uitzending Bevroren Kinderen in Koppen XL, d.d. 8-1-2013

Amsterdam, 19 januari 2013

Geachte heer Voet,

Na ruim anderhalve week ben ik na de gebeurtenissen van vorige week weer enigszins op krachten gekomen en dusdanig dat het mij gelukt is een brief aan u en de VRT te schrijven, zoals ik mij voorgenomen had.

Met verbijstering en ontzetting heb ik op 7 januari jl. kennis genomen van de beslissing van de VRT dat de uitzending van Frozen Kids in Koppen XL onder de naam Bevroren Kinderen zou worden geannuleerd. Ik kwam na een drukke dag vol afspraken ‘s avonds laat terug thuis en vernam toen via Cees Franke, documentairemaker, een bericht over bovenstaande beslissing naar aanleiding van klachten. Over de precieze toedracht en achtergrond van deze klachten bestond toen verder nog weinig duidelijkheid. Die duidelijkheid kwam de volgende dag toen ik van Cees persoonlijk vernam dat de ‘klacht’ een actie van mijn stiefvader, de heer xxxx, betrof, waarbij hij contact zou hebben opgenomen met de VRT, mij zou hebben bestempeld tot fantast die zijn hele relaas over seksueel misbruik van a tot z verzonnen zou hebben en hij de VRT dreigde met juridische stappen mocht de omroep het uitzenden van de documentaire de volgende dag doorzetten. Ik begreep echter ook dat er inmiddels een officiële verklaring was voor het afgelasten van de uitzending (het bovenstaande had blijkbaar geen officieel karakter) en dat deze afweek van hetgeen ik zojuist had vernomen: de VRT had, bij monde van u, kort voor de uitzending (binnen 24 uur!) geconcludeerd dat de documentaire tekortschoot in kwaliteit en als zodanig niet paste in het format van Koppen XL.

Dit laatste bericht trof mij nog veel meer dan het eerste bericht als een klap in het gezicht: afgelasten? Vanwege onvoldoende kwaliteit? Niet passend in het format van Koppen XL? En dat van een dusdanige kwaliteit dat een beslissing in minder dan 24 uur voor het uitzenden een annulering hiervan gerechtvaardigd is? Dit was voor mij van alle feiten de meest onverwachte en dit raakte mij diep: een documentaire waar ruim 2 jaar hard aan gewerkt is, waar alle geïnterviewden, de makers en ikzelf veel moed en energie voor hebben vrij hebben moeten en hebben weten te maken, op zo’n manier afgelasten. Het klonk voor mij als een examen waar na een geslaagd theoriegedeelte, het praktijkonderdeel door een bijna volledig panel is beoordeeld en met een hoog cijfer is goedgekeurd en de laatste corrector te laat binnenkomt en op de valreep het werkstuk beoordeelt met het cijfer 3 met de toevoeging dat de maker geheel en al gefaald heeft.

Laat ik beginnen met meer ingaan op de achtergrond van mijn persoonlijke situatie. Ik ga hier niet mijn verhaal opnieuw uit de doeken doen: ik ga er vanuit dat u daar kennis van heeft kunnen nemen bij het bekijken, aanpassen en voorbereiden van de documentaire het afgelopen halfjaar. Waar ik wel meer over wil vertellen is de omstandigheden waarin ik verkeer. Ik zal er geen doekjes om winden: de relatie met mijn stiefvader en later ook moeder, is al enkele jaren openlijk uitgesproken slecht te noemen. Al sinds 2008 verkeer ik in een situatie met onlusten op diverse gebieden waarin het seksueel misbruik dat mijn stiefbroer bij mij heeft gepleegd een aanvankelijk stille, maar later openlijke rol is gaan spelen.

Nooit in alle jaren sinds het laatste misbruikincident plaatsvond (1998) heeft mijn stiefvader (of stiefbroer) zich bereid getoond openlijk erkenning te geven van hetgeen mij overkomen is, hierover spijt te betuigen of mij zelfs maar (moreel) te steunen in het helen van diepgaande persoonlijke verwondingen of het op de rails krijgen van mijn leven. Het gebrek aan steun, de miskenning en ook liegen over gedrag van mij zijn voor mij dus helaas niet nieuw. Ter illustratie: ik spreek hier van een man die nog in 2007 aan mij de vraag stelde of ik het misbruik “echt niet uitgelokt” had, toegevoegd met “ik vraag het maar”. Dit, terwijl ik mijn moeder en stiefvader ongeveer één jaar na het laatste incident op de hoogte heb gesteld van wat zich in het verleden tussen mij en mijn stiefbroer heeft afgespeeld. Ook zijn zij sinds lange tijd van een beroep mijnerzijds op het Nederlandse Schadefonds Geweldsmisdrijven op de hoogte, waarbij ik na officiële melding van slachtofferschap van seksueel misbruik bij de Amsterdamse Zedenpolitie en een lange bewijs- en onderzoeksperiode bij het Schadefonds een schadevergoeding uitgekeerd heb kunnen krijgen voor het door mij doorstane leed. Mijn stiefvader mag dus eventueel wel gedreigd hebben met juridische stappen; het morele of inhoudelijke gelijk aan zijn kant heeft hij dus niet en zal hij van mij ook nimmer krijgen. Ook wil ik ter verdere illustratie aangeven dat in andere persoonlijke zaken mijn stiefvader heeft gedreigd met juridische procedures: ook dit is voor mij niet nieuw en wat mij betreft geen reden geweest mij bij welke dreiging zijnerzijds dan ook, neer te leggen.

Ik heb geen kennis genomen van het telefoongesprek dat mijn stiefvader heeft gepleegd of de e-mail of brief die hij mogelijk heeft gezonden. Aangezien hij gepensioneerd is en een nagenoeg volledige loopbaan heeft doorlopen als makelaar in assurantiën in Nederland, twijfel ik er in geen enkel opzicht aan dat hij zijn communicatie heeft weten te doorspekken met krachtig en gewichtig klinkende en mogelijk ook rake juridische termen. Ook dat is niets nieuws dus en betekent overigens daarnaast evenmin dat ikzelf in wat voor geval dan ook voor hem zal wijken.

Voor zoverre dit daadwerkelijk uw beslissing omtrent het (alsnog) uitzenden van Bevroren Kinderen zal beïnvloeden, wil ik u toezeggen dat ik ben bereid informatie te verstrekken die, in mijn ogen in elk geval, mijn verhaal kan bekrachtigen, zoals medische informatie. Er is geen camera geweest op de momenten dat het misbruik plaatsvond en bijbehorend videomateriaal, helaas in dit geval, want u mag van mij aannemen dat als deze wél voorhanden waren geweest ik niet had geschroomd het betreffende materiaal voor zover relevant aan u te tonen.

Het hoeft u na al het bovenstaande waarschijnlijk niet te verbazen dat ik elke beschuldiging van liegen en het verzinnen van verhalen over seksueel misbruik verre van mij werp. Ik ben voor mijn verhaal en de waarheid daarvan opgestaan: voor mezelf, naar slachtoffers, naar mijn familie en naar omstanders toe. Ik doe dit opnieuw en ik zal dit blijven doen. Ik bereid persoonlijk en voor eigen rekening naar Brussel af te reizen om een en ander in een persoonlijk gesprek aan u en andere beslissingsbevoegde personen toe te lichten, in de hoop u tot een uiteindelijk ander(e) oordeel en beslissing over Frozen Kids/Bevroren Kinderen te brengen.

Tot slot wil ik ingaan op de door u vermelde officiële reden om de uitzending van Bevroren Kinderen af te gelasten: zoals ik al zei heeft de beslissing, vooral op basis van de officieel door u genoemde gronden, mij verbijsterd en geschokt. Evenals een van de andere geïnterviewden die u reeds geschreven heeft, vraag ik mij af waarom Frozen Kids/Bevroren Kinderen zolang geleden al is bekeken en goedgekeurd en er plotseling gegronde aanleiding zou zijn de uitzending zeer kort van tevoren op basis van kwaliteitsoverwegingen af te gelasten. Het officiële karakter van de verklaring roept bij mij hierbij het gevoel op te willen doen suggereren dat dit een corporate beslissing is van het VRT-concern dat genomen is op louter inhoudelijke en “ambachtelijke” gronden. Zoiets kan en wil ik niet geloven. Geen notie van ambachtelijkheid en ‘professionaliteit’ rechtvaardigt in mijn ogen een beslissing en motivatie gedaan op zó’n korte termijn voor daadwerkelijke uitzending van een programma over zo’n belangrijk onderwerp. Integendeel: het doet mijns inziens aan elke opvatting van professioneel en deskundig handelen af; is het niet veel voor de hand liggender, gelet op de kennis en ervaring aanwezig bij u en uw collega-vakmensen in de organisatie, dat de gebrekkige kwaliteit van een documentaire, die noopt tot het uit de programmering schrappen van de uitzending ervan, al bij de oorspronkelijke beoordeling, bewerking en programmering onmiddellijk in het oog zou zijn gelopen?

Op de website vermeldt de VRT dat zij ernaar streeft een open en transparante organisatie te zijn; ik heb echter niet de indruk dat er hier sprake is van een open, transparante en eerlijke benadering van zowel de VRT-kijkers als alle direct betrokkenen bij de documentaire Frozen Kids/Bevroren Kinderen, die het volste recht hebben op op zijn minst een grondige, eerlijke en volledige verklaring, bij een zulk ingrijpende beslissing als het annuleren van de uitzending van Bevroren Kinderen, die reeds lang aangekondigd was. Wat niet strookt met een dubbele, tegenstrijdige en officieel deels niet bestaande opgaaf van reden. Ik heb de Belgische media van oudsher, en zeker ook de VRT, van een hoger niveau ingeschat dan wat ik momenteel ‘te zien’ krijg.

Met de huidige aanpak benadeelt de VRT alle geïnterviewden, de kijkers/potentieel medeslachtoffers en mij . Tevens hertraumatiseert de VRT ons, door niet alleen op het laatste moment de beslissing tot uitzending terug te draaien en daarmee opnieuw het seksueel misbruik dat wij en anderen hebben ervaren te ontkennen, maar ook nog de onterechte dreiging en acties van de kant van de (vader van de!) dader te ontkennen en te doen voorkomen als zou het geheel van toewijding en keihard werk dat gezamenlijk door ons is verricht (bij nader inzien) tekortschieten en onvoldoende ongeloofwaardig (?) en van doorslaggevende reden zijn om zo’n belangrijk taboedoorbrekend getuigenisdocument terug te trekken. Een zeer pijnlijke ervaring.

Deze zaak overtreft echter in grote mate ons persoonlijke belang: ikzelf heb een belangrijke behoefte aan (zelf)erkenning en ook verwerking van mij ingelost door, na jaren therapie, naar Cees Franke toe te gaan en mijn verhaal te doen. De ontstane ophef bij in ieder geval mijn stiefvader en uiteindelijk ook bij ons onderstreept daarbij nog maar weer eens het feit dat zowel het thema als de documentaire er in elk geval toe doen.

Er zijn echter ook grote en grotendeels niet direct zichtbare belangen van de kijkers en mogelijke andere slachtoffers in Vlaanderen en daarbuiten. Bevroren Kinderen kan voor elk potentieel kijkend slachtoffer dat gevangen zit in het isolement van angst, schaamte, onbegrip en ook bedreiging een gebaar zijn, een handreiking en een eerste stap naar bevrijding uit dit isolement. U en ik weten allebei dat de statistieken in vele opzichten tekort schieten en dat de werkelijke cijfers van het aantal mannen en ook vrouwen dat is en wórdt misbruikt zonder twijfel vele malen hoger is dan bekend. Ook de hedendaagse ervaringen met de kerk, maar ook de eerdere roemruchte en tragische zaak-Dutroux, een zaak waarmee België aangaande dit thema “op de kaart” is gekomen, onderstrepen dit nog eens.

Tenslotte wijs ik ook op het feit dat ik ook op voor mijn geloofwaardigheid opkom en daarmee voor de aannemelijkheid van het feit dat misbruikpraktijken vandaag de dag nog wijdverbreid voorkomen. In België én in Nederland.

Voor eindelijk een geluid van herkenning, erkenning en steunbetuiging aan alle slachtoffers van seksueel misbruik en een minimale notie dat zij er mét hun verhaal ook mogen zijn, of ze zich nu Vlaming, Waal, Duitstalige, Nederlander of Brusselaar mogen noemen, zal ik mij immer hardmaken en ik hoop u met deze brief daarvan te overtuigen. Ik roep u daarom op uw beslissing te heroverwegen en terug te draaien en de documentaire Bevroren Kinderen alsnog uit te zenden. Ik neem deze kwestie buitengewoon serieus: voor verzinselen en formidabele verhalen had ik mij gewend tot De Rechtzetting en niet tot de VRT.

Ik hoop op en ga uit van een beleefde en eerlijke reactie van uw kant. Ik kan in elk geval met zekerheid zeggen dat de VRT pogingen tot open en transparant contact van mijn kant mag blijven verwachten zolang ik nog geen transparante en eerlijke reactie heb mogen ontvangen.

Hoogachtend,

Leon ……

In overleg met Herman plaatsen we hier zijn brief die hij aan filmmaker Cees Franke schreef nadat hij Frozen Kids in Cinema Oostereiland te Hoorn had gezien. Het delen van ervaringen en daarmee anderen te helpen is een van de doelstellingen van de film. Deze brief van Herman is een bijdrage aan dat proces.

Beste Cees,

Zoals gemeld in ons onderlinge contact op twitter, zou ik nog mijn ervaringen naar aanleiding van mijn bezoek aan de frozen kids documentaire mailen. Gewoon om te delen.

Ik, Herman, ben zelf vroeger misbruikt binnen mijn gezin. Mijn vader, dominee van beroep, heeft mijn vier jaar oudere over een periode van 10 jaar seksueel misbruikt. Mijn broer gaf het weer door op mij.
Binnen mijn omgeving is mijn broer ook de enige man waarvan ik weet dat hij ook seksueel misbruikt is. Mijn relatie met mijn broer is niet slecht. Toen het nieuws naar buiten kwam dat hij door mijn vader misbruikt was, ben ik ook voor het eerst over het misbruik gaan praten. Tegelijk werd mij toen duidelijk waarom mijn relatie met mijn broer altijd slecht was geweest. Was er ook een verklaring voor zijn gedrag en opende dat ook de deur om tot een betere band te komen. Tegelijk blijft hij degene die mij misbruikt heeft en daarmee dus niet de meest ideale gesprekspartner om over mijn ervaringen te praten.
Omdat ik verder geen mannen ken die deze ervaring hebben, of die het durven te delen, was ik ook erg blij met de komst van Frozen Kids. Ik zocht herkenning. Vanuit dat motief heb ik dan ook de voorstelling van Frozen Kids bezocht.

Het was een indrukwekkende documentaire/ avond. Ik ben diep onder de indruk van hoe deze mannen hun verhaal hebben durven doen. Hoe gedetailleerd zij ook de situaties van het misbruik durfden te beschrijven. Ik weet uit ervaring, dat dat het aller moeilijkste is. Omdat je dan wel terug moet, naar waar je altijd probeert weg te blijven. Echt, diep respect.
Ook ben ik onder de indruk van jouw betrokkenheid als regisseur. De wegen die je hebt moeten creëren om deze documentaire überhaupt te kunnen maken. Alle beren op de weg die je steeds weer moet zien te vermeiden of verwijderen om de documentaire toch onder de aandacht te krijgen. De betrokkenheid die je laat zien door overal te zijn waar de documentaire vertoond wordt. Echt, diep respect.
Deze documentaire is het ook waard, vertoond te worden. Het is een onderwerp dat het verdient besproken te worden. Maar niet iedereen durft de spanning en de pijn aan te gaan, die onherroepelijk met het kijken van deze documentaire zijn verbonden.
De mannen uit deze documentaire zijn ware helden. Een held is in mijn ogen niet iemand zonder angst, maar iemand die zijn angst onder ogen komt, durft te erkennen en vervolgens tóch durft te handelen en niet vlucht. De mensen die het vertonen van deze documentaire tegen houden, zijn mensen die vluchten zonder hun angst te erkennen. Vluchten zonder te erkennen dat ze vluchten. Helaas… Toch wil ik ook hen ook niet te snel oordelen. Onder hen zullen verschillende slachtoffers zijn die er (nog) niet aan toe zijn geconfronteerd te worden met hun eigen pijn, zoals ik dat zelf ook lang heb geprobeerd te vermeiden.

Het zien en horen van de verhalen heeft me geraakt. Geconfronteerd met verschillende beelden uit mijn eigen verleden die tijdens het zien van de documentaire zich aan mij opdrongen. Heftig, indringend.

Tegelijk en dat vind ik heel spannend om te zeggen, overheerste bij mij teleurstelling. Voor ik uitleg waarom, wil ik zeggen dat ik dat spannend vind omdat dat als diskwalificatie gelezen kan worden én dat is het niet. Het doet niks, maar dan ook niks af aan de ultieme heldendaden die hier verricht zijn, ook niet aan de kwaliteit van de documentaire. Het zegt wel iets over mij, over mijn verwachtingen en over mijn behoefte, over de fase van verwerking waar ik nu in zit.

Ik zal proberen te omschrijven wat ik gemist heb en waarom. Ik vermeld daar voor de duidelijkheid ook gelijk bij dat ik niet vind dat iemand daar persé iets mee moet. Ik schrijf het met name als een stuk verwerking voor mijzelf.

Meer nog dan herkenning in ‘de daad’ of ‘het verleden’, zocht ik denk ik naar herkenning in wat het mij gekost heeft en nog kost. Uit de documentaire kun je duidelijk halen dat mensen hier voor het leven door getekend zijn. Uitspraken als: ‘ik heb levenslang’, ‘ik ben beschadigd’ en ‘ik ben kapot gemaakt’ geven dáár ook zeker woorden aan. Toch zocht ik naar meer.
Ook mijn kind is lang bevroren geweest, of eigenlijk zie ik het zo, het kind was springlevend en schreeuwde om aandacht, de onrust in mij was er áltijd, maar door de dikke laag ijs er overheen, kon ik hem niet bereiken. Niet kennen, niet begrijpen en niet verstaan.
Na jaren van therapie met 10 verschillende therapeuten, depressies, burn-outs, vermoeidheidsverschijnselen en de eeuwig durende onrust die maar niet wegging, ben ik pas een jaar geleden terecht gekomen in het traject waar ik nu in zit. Het opnieuw contact maken met het kind in mij. De emoties naar bovenhalen. Naar het kind leren luisteren en er voor gaan zorgen.
De beerput ging open en ik belande echt diep in de hel. Het misbruik heeft doorgewerkt in echt alle facetten van mijn leven.

Ik zocht herkenning voor de eeuwige alles omvattende angst. Het je zo ontzettend verloren, uitgespuugd en vertrapt voelen, dat je bang bent er nooit meer uit te komen.
De letterlijke doodsangsten die ik heb doorstaan toen ik mijn gevoelens begon toe te laten. De schimmen en spoken die ik als klein kind weer overal zie en voel. De pijn het verdriet, de schuldgevoelens, de vertwijfeling. De angst, de angst dat als mensen zouden zien wat er in jouw verborgen zit, dat iedereen je dan verlaat, dat het leven ophoudt.
Het onvermogen om mijn werk nog te kunnen doen, en de bevestiging die ik daarin voel van het ‘niks voorstellen’.

Ik zocht ook herkenning voor de moeite in relaties. Ik heb zo jarenlang een dubbelleven geleid, door me van binnen slecht en vies te voelen en naar buiten toe maar proberen te zijn wat ik dacht dat ik moest zijn, om maar iets van liefde te kunnen ontvangen, dat ik daardoor ook heel veel schade aangericht heb in mijn relaties.
Mijn eeuwige onrust, mijn onvermogen over mijn gevoelens te praten en soms zelfs compleet onvermogen om te communiceren omdat ik ‘weg’ was. Mijn terugkerende onvermogen om te functioneren in studie en werk, hebben de relatie met mijn vrouw erg verzwaard.
Op seksueel gebied had ik geen gezonde ontwikkeling gehad. Toch deed ik me ook op dat gebied ‘perfect’ voor. Jarenlang had ik een ‘uitlaatklep’ in zelfbevrediging en het daarbij kijken van plaatjes van naakte vrouwen, waar ik me tegelijk heel vies en slecht over voelde en met niemand over kon praten. Toen ik eindelijk het lef had mijn dubbel leven op te geven en mijn vrouw dit te gaan vertellen, heb ik haar ook heel veel pijn gedaan.
Sowieso krijgt zij nu een hele andere man te zien, dan dat ik altijd ‘geweest’ ben.

In mijn relatie met mijn dochtertje van twee werkt het door omdat ik zo ontzettend bang kan zijn haar te beschadigen, dat ik haar soms niet durf te wassen of durf te helpen op de wc. Dat ik maar hoop de liefde op haar over te brengen die ik zelf zo gemist heb. Maar hoe in de lieve vrede, doe je dat, als je er zelf geen ervaring mee hebt?

In elke relatie op wat voor terrein dan ook, heb ik moeite om op tijd mijn grenzen te herkennen, laat staan dat ik ze durf aan te geven en te bewaken.

Ik worstel met God. God die ik in eerste instantie heb leren kennen als het ‘almachtige vriendje’ van mijn vader en moeder. Voor wie ik bang moest zijn. Die dwars door mij heen keek, wist hoe vies en slecht ik was. Die mij veroordeelde.
God waarvan ik steeds meer ontdek hoe hij juist van mij houdt, uit is op mijn redding. Die gruwelt van wat mij is aangedaan en ook van hoe kerken in zijn naam met slachtoffers omgaan. Hij wil mij liefde geven. Hij bewaarde mij in tijden dat ik suïcidaal was. Hij heeft mij gezegend met een prachtige vrouw en een super mooie dochter. God, de enige waarbij ik af en toe rust en iets van genezing kan vinden, maar die tegelijk nog steeds heel beangstigend kan zijn.

Dan is er nog de voortdurende angst, nooit af te komen van mijn angsten, pijn en verdriet. Van mijn onrust. Dat ik bestemd ben voor een leven waarin ik nooit langere tijd zal kunnen functioneren en steeds weer weg zal zakken in depressies. De angst dat ik daarmee mijn gezin mee zal sleuren in de afgrond.

Dat is de angst, de pijn en het verdriet waar ik meer herkenning voor had hopen te vinden. Tegelijk zijn dat emoties die ik zelf maar af en toe kan laten zien en dan ook alleen daar waar ik mij veilig voel. Laat staan dat iemand dat in een interview kwijt kan. Juist dat is natuurlijk ook het ‘typische’ van misbruik slachtoffers en wat de term ‘frozen kids’ zo treffend maakt. Het haast totale onvermogen om de emoties die van binnen als het ware schreeuwen en met alles smijt wat los en vast zit, te uitten. En tegelijk het haast onvoorstelbare vermogen om met bijna droge ogen te verhalen over wat zo verscheurd, verward en pijn doet tot in het diepste van je ziel.

Daarmee zeg ik overigens niet dat er geen emotie te zien was in de documentaire. Maar ik ben zo vrij mijzelf als referentiekader te gebruiken en ga er dan vanuit dat de emotie die zichtbaar uitgezonden is, slechts een fractie is van wat er in deze mannen heeft huisgehouden of nog doet.

Daar hoopte ik herkenning in te vinden, omdat dát is, waar ik nu behoefte aan heb.

Overigens wil ik hier vermelden dat ik verder ook hele goede hulp en steun heb. Dat ik een prachtige, lieve en hele trouwe vrouw heb, die écht van me houdt en me echt wil begrijpen. Dat er steeds meer momenten zijn waarop ik ook wel iets van rust vind. Dat ik er ook voor kies verstandelijk te aanvaarden én te geloven dat er een betere toekomst mogelijk is dan waar ik vaak zo bang voor ben. Dom weg omdat het moet.

Met vriendelijke groet,

Herman

De redactie van de website Frozen Kids heeft op verzoek van Joannes Raepsaet, een van de geïnterviewde mannen van Frozen Kids het verzoek gekregen deze open brief aan hoofdredacteur Carl Voet van de VRT te plaatsen. De redactie is derhalve niet verantwoordelijk voor de inhoud maar onderschrijft het belang van opheldering rondom de onstane kwestie.

Geachte heer Voet (hoofdredacteur VRT)

Graag had ik, als één van de geïnterviewden van de door u teruggetrokken documentaire “Bevroren Kinderen” mijn verontwaardiging laten kennen van uw handelingen als eindredacteur van de VRT betreffende de terugtrekking van de documentaire Bevroren Kinderen.

Normaal gezien had gisteren (08/01/2013) op Koppen XL een verkorte versie van de Nederlandse documentaire ‘Frozen Kids’ te zien moeten geweest zijn. Het was zo door Eén geprogrammeerd en er waren zelfs al voorstukjes vertoond als aankondiging van deze documentaire. Het thema in deze desbetreffende documentaire handelt over het immense taboe ‘Seksueel Kindermisbruik op Jongens’. De documentaire laat mannen die vroeger als kind misbruikt werden aan het woord. En nu citeer ik jullie uit de VRT Perstekst Koppen XL, gepubliceerd op 5 januari 2013: “Door de feitelijke, ogenschijnlijk emotieloze opsomming van wat ze hebben meegemaakt, scheppen ze een rauw beeld van kindermisbruik. ‘Iets in mij is voorgoed kapot gemaakt’, vertellen ze allemaal. Want de psychische, lichamelijke, relationele en seksuele gevolgen voor deze slachtoffers zijn niet te overzien.”

Alles werd, onder meer door mij persoonlijk, in het werk gesteld om mijn naasten in te lichten van deze vertoning op het programma Koppen XL. Het is voor mij namelijk erg belangrijk om hen niet onverwachts kennis te laten maken met dit deel van mijn verleden. En dan nog wel op televisie, via een vrij sterk bekeken programma, namelijk Koppen XL.

Hoewel het een thema betreft waar ik het liefste over zwijg, zoals ik er jarenlang over gezwegen heb, is het voor mij maar ook voor anderen, in een gelijkaardige situatie, van het grootste belang om toch die durf te hebben én ermee naar buiten te komen. Er niet over spreken is namelijk alleen maar in het belang van (potentiële) daders. Het maakt dat zij dan gewoon verder kunnen doen.

Wat mij vooral stoort aan uw handelen is dat Eén deze documentaire in zijn programma opneemt als zou het uitgezonden worden, én 24 uur voor het uitzenden ervan het programma plotseling terugtrekt. Met als mededeling door de eindredacteur van Koppen XL, aan de documentairemaker Cees Franke, dat er een mail is toegekomen van een familielid van één van de geïnterviewden mét in zich de dreiging om een juridische zaak aan te spannen tegen de VRT, indien deze documentaire uitgezonden zou worden. Het lijkt erop dat op het moment dat deze mail ontvangen werd, u ten tonele komt. Wat natuurlijk volstrekt normaal is, want u bent niet voor niets de hoofdredacteur van de VRT en dus ook de eindverantwoordelijke. Maar dan neemt het ‘spel’ een volledig nieuwe wending. Nu zou er ‘geen mail toegekomen zijn’, maar zou de terugtrekking van deze documentaire volledig te wijten zijn aan ‘het niet voldoen aan de eisen van het format én aan de kwaliteit van de documentaire zelf’ om vertoond te mogen worden in het kwalitatief hoogstaand programma ‘Koppen XL’.

Wat mij bij deze omwentelingen uitermate stoort zijn de volgende punten:
1. Hoezo voldoet het niet aan de eisen van het format en de kwaliteit van Koppen XL?
Had men niet al lang de verkorte versie bekeken én bovenal goedgekeurd? Waarom zou de documentaire anders aangekocht zijn door de VRT?
2. Koppen XL zou toch geen bumpers (= voorstukjes) vertonen vooraleer er een definitief akkoord is van de eindredacteur. En indien dat toch het geval zou zijn, zou dat dan niet eerder getuigen van een zeker amateurisme bij het eerder als kwalitatief hoogstaand gecategoriseerd zijnde programma. En in het andere geval, dat u het niet als voldoende kwalitatief beschouwd. Zegt u dan niet tezelfdertijd, dat uw eindredacteur zijn werk niet naar behoren vervult.
3. Hoezo is er geen dreiging van een juridische procedure door iemand (familielid of andere)?
Was dat niet de eerste uitleg aan de documentairemaker Cees Franke toen men hem op de hoogte bracht van het waarom achter de plotselinge terugtrekking van deze geprogrammeerde uitzending?
4. Waarom wilt u als hoofdredacteur pas duidelijkheid verschaffen op een later tijdstip in de komende weken aan de documentairemaker? En dus ook aan mij in tweede rangorde als één van de geïnterviewden. Zijn de begrippen ‘transparantie’ en ‘snel duidelijkheid verschaffen’ plotseling alleen maar loze begrippen geworden, wanneer het er echt om doet?
Lijkt dit er niet op, dat u deze terugtrekking onder de aandacht van de algemene opinie probeert weg te houden? Want als u echt duidelijkheid wil én kan verschaffen, kan dit ook binnen enkele minuten gebeuren. U kunt zelfs gewoon een schriftelijke brief dan wel e-mail sturen met uw opmerkingen over de, in uw ogen, tekortkomingen betreffende ‘het format’ dan wel ‘de kwaliteit’ van deze documentaire. En op een later tijdstip kan u dan de verdere uitleg verschaffen. Want gewoon telefonisch onderhoud kan later altijd door u opnieuw heruitgelegd worden. Wat ik nu eigenlijk ook wel gewoon verwacht als u al de moeite zou nemen om te reageren op deze brief.
5. Is het niet raar dat de documentaire wel geselecteerd werd door het IDFA (Internationaal Documentaire Festival Amsterdam), als zijnde de moeite waard om weliswaar naast de vertoonde documentaires toch aangeboden te worden via de “DOCS for SALE online catalogus”. Niet vergetende dat het IDFA één van de meest toonaangevende documentairefestivals is ter wereld.

Als besluit zou ik nog wel even door kunnen gaan met het neerschrijven van vragen/argumenten die mij nu door het hoofd slingeren. Maar het is voor mij duidelijk dat al deze vragen mij slechts tot één enkel antwoord leiden:
“De VRT geeft, door uw genomen acties, toe aan de druk van een juridische dreiging.”
Op zich zou ik dat nog kunnen verstaan mochten er in de documentaire namen genoemd worden, maar zelfs dat komt er niet in voor. Alleen de geïnterviewden hebben voor hen zelf besloten om wel dan niet hun naam en/of voornaam vrij te geven. Wat mijn en hun eigenste recht is.

Misschien dat u in dit schrijven een zekere vijandigheid en/of boosheid ten aanzien van de VRT zou bespeuren. Ik kan u zeggen dat die terecht gelezen wordt, want zo voel ik mij ook. Op zich was het onverhoopt dat “Koppen XL” een verkorte versie wou uitzenden van de documentaire “Frozen Kids”, maar eens het akkoord aangegaan werd, is het nu aan jullie om nu uw deel van die overeenkomst te voltooien. In het andere geval (namelijk géén initiële toezegging) had de VRT mij niet aan het lijntje gehouden én dan was deze teleurstelling er ook nooit geweest.

Hoogachtend

Dhr. Raepsaet Joannes

Mede ondertekent door mede-geïnterviewden:
Dhr. Mark van den Heuvel (“ik onderschrijf deze inhoud en oproep”)
Dhr. Julien Boekhoudt (“ik onderschrijf deze brief volledig”)

Naar aanleiding van de berichtgeving rondom de terugtrekking van uitzending van Bevroren Kinderen van de VRT (gepland voor vanavond 22.30 in Koppen XL) heeft hoofdredacteur Carl Voet van de VRT vandaag duidelijkheid verschaft. In een telefoongesprek met maker Cees Franke heeft hij verteld dat gisteren besloten is niet uit te zenden omdat de reportage Bevroren Kinderen “niet voldoet aan de eisen van het format en kwaliteit van Koppen XL”. “Er is geen klacht en er is geen dreiging van een juridische procedure door een familielid” meldde hij Cees Franke. 

Tevens heeft hij Cees Franke uitgenodigd om op een later tijdstip in de komende weken met elkaar een keer uitvoeriger te spreken over de verkorte versie van Frozen Kids. Deze uitnodiging heeft Cees Franke uiteraard aanvaard. “Ik hoop dat Frozen Kids alsnog de aandacht krijgt die het verdient.” aldus Franke. 
 

Zie de nieuwsupdate van eerder vandaag

Onder dreiging van juridische druk trekt VRT uitzending in!

In ‘Bevroren kinderen’ zou het VRT programma Koppen XL enkele hartverscheurende getuigenissen van mannen die als kind misbruikt zijn gaan uitzenden. Geruime tijd waren aankondigingen te zien op de Belgische TV op EEN en ook in alle programmaoverzichten was Bevroren Kinderen, de verkorte versie van Frozen Kids, aangekondigd. Maar iets meer dan 24 uur (!) voor uitzending kregen we een telefoontje dat de VRT de uitzending terugtrekt i.v.m. klachten die zijn binnengekomen. De aard en omvang van de klachten zijn ons nog niet duidelijk maar het schijnt dat een familielid van een van de geïnterviewde mannen gedreigd heeft juridische stappen tegen de VRT te ondernemen als men tot uitzending overgaat.

“We zijn stomverbaasd en onthutst zo kort voor uitzending. Alles was in kannen en kruiken en goedgekeurd door de VRT.” Zo vat Cees Franke de maker van de film zijn gevoel samen. Cees Franke heeft de geïnterviewden van Frozen Kids inmiddels persoonlijk benaderd en voor zover mogelijk persoonlijk gesproken om hen het nieuws mee te delen.

Zodra er meer bekend is hoort u van ons. U kunt ook via Twitter @bevrorenkind de berichtgeving hierover blijven volgen.

[VRT Perstekst Koppen XL van dinsdag 8 januari 2013]

Zelden zo’n kippenvel gekregen van getuigenissen van slachtoffers van seksueel misbruik. Het blijft een immens taboe als het over meisjes en vrouwen gaat. Maar als het over jongens en mannen gaat, is de schaamte vaak nog veel groter. Zo groot dat ze er nooit over willen praten. In ‘Bevroren kinderen’ toont Koppen XL enkele hartverscheurende getuigenissen van mannen die als kind misbruikt zijn.

‘Bevroren kinderen’ omdat ze, wanneer het gebeurde, hun gevoelens probeerden uit te schakelen, te bevriezen als het ware om te kunnen overleven. Ze werden gedwongen door een vader, een moeder, een buur, een oudere vriend of vriendin, een leraar of sportmonitor, een familielid, … . Het heeft hun kinderjaren tot een hel gemaakt en hun volwassen leven voorgoed getekend.

De getuigenissen zijn schokkend. Door de feitelijke, ogenschijnlijk emotieloze opsomming van wat ze hebben meegemaakt, scheppen ze een rauw beeld van kindermisbruik. ‘Iets in mij is voorgoed kapot gemaakt’, vertellen ze allemaal. Want de psychische, lichamelijke, relationele en seksuele gevolgen voor deze slachtoffers zijn niet te overzien.
Erg aangrijpende verhalen van ‘Bevroren kinderen’ in een reportage van Cees Franke, in Koppen XL van dinsdag 8 januari 2013, om 22u30, op één. Presentatie Annelies Van Herck.
Meer informatie vind je alvast op www.frozenkids.nl en wie nood heeft om te praten kan dit anoniem, nu en later, op het nummer 106 van Tele-Onthaal. Chatten kan op www.tele-onthaal.be

===========================================================

Een bijzondere voorstelling aanstaande zaterdag 8 december om 17.00 uur in Hoorn in het Cinema Oostereiland. Maker Cees Franke is dan samen met een van de geïnterviewde mannen, namelijk Julien, aanwezig tijdens de nabespreking. Tickets zijn hier verkrijgbaar: http://www.cinemaoostereiland.nl/film/frozen-kids/

===========================================================
Afgelopen donderdag ging de film in première in Het Ketelhuis, Westerpark Amsterdam.  In de aanloop werd Paul, een van de mannen uit de film, geinterviewd op RTVNH tijdens het programma Noordholland Diep. Samen met filmmaker Cees Franke gaf hij kort en bondig weer waar de documentaire in essentie om draait.
‘s Avonds was Mark  samen met Cees Franke te zien bij SBS 6 in Hart van Nederland om 22.30.