Category: Uncategorized

Oct 24 2017

Rotterdam: 28 september: Film- en verhalenmiddag Aanpak Seksueel Geweld

Op donderdag 28 september organiseert de gemeente Rotterdam samen met het Netwerk Aanpak Seksueel Geweld vanaf 13.00 uur een Film- en Verhalenmiddag in het Bibliotheektheater.

Deze is middag is speciaal voor professionals in de regio Rotterdam-Rijnmond die in hun werk slachtoffers en plegers van seksueel geweld tegen (kunnen) komen. Het wordt een indrukwekkend programma met poetry, film, verhalen van ex-slachtoffers en bijzondere presentaties.

Datum, tijd en locatie
donderdag 28 september, aanvang 12.00 uur met een lunch, start officiële gedeelte is om 13.00 uur en afsluiting is om 17.00 uur,
Bibliotheektheater (onderdeel van de Centrale Bibliotheek), Hoogstraat 110, 3011 PV Rotterdam
Aanmelden en meer informatie Voor aanmelden of informatie kunt u een e-mail sturen naar Maaike van de Graaf. Vermeldt hierbij uw naam, functie en organisatie. Meld alleen uzelf aan. Een aanmelding door en voor iemand anders kan niet in behandeling worden genomen.

Tijdens deze verhalenmiddag werd Mark uit de documentaire Frozen Kids live geïnterviewd op het podium.

Feb 18 2014

De dader is dichterbij dan je denkt

De daders in Frozen Kids, de film die gaat over slachtoffers van seksueel misbruik, zijn dichterbij dan je zou denken. Bij de 8 mannen in de film waren het de buurman, de moeder, de stiefbroer, de oom, de groepsgenoot, de huisvriend, de werkgever en slechts 1 onbekende oudere jongen.

Dat lijkt haaks te staan op de huidige maatschappelijke onrust rondom de huisvesting van de voor zedendelicten veroordeelde  Benno L. Omdat bekend werd ( februari 2014) dat hij in Leiden zou gaan wonen werd er voor de deur van zijn flat door een grote groep verontruste ouders en andere buurtbewoners heftig gedemonstreerd. De bewoners zien hem als het grote gevaar voor hun kinderen. Hij moet dus weg …

Maar een goede vraag is wel waar het gevaar voor misbruik van kinderen het grootst is? Is dat een reeds veroordeelde dader of komt het grootste gevaar uit een andere hoek? Uit onderzoek blijkt, – de slachtoffers in docu Frozen Kids lijken dat met hun verhalen te onderstrepen – dat meestentijds de dader van seksueel geweld in de eigen sociale kring gevonden wordt (gezin, familie, buurtgenoten, school enzovoort). En dat zegt dus ook dat daders hun slachtoffers in hun sociale kring zoeken en, helaas … , kunnen vinden.

Een andere vraag is hoe het komt dat kinderen zich in de val van misbruik laten lokken. Immers van nature vertrouwt een kind niet elke wildvreemde die het ontmoet. Kinderen worden kwetsbaar als een onbekende aardig doet en gedurende een langere periode een vertrouwensband met het kind opbouwt. Dat is de weg die onbekenden ten overstaan van kinderen moeten afleggen voordat ze de grens naar seksueel misbruik over gaan (bij acute verkrachting verloopt dit uiteraard anders).  Kinderen die volwassenen blindelings vertrouwen zijn dus kinderen die al een langer durende bestaande relatie met de (mogelijke) dader hebben. Als kind van …, als nichtje, als neefje, als buurkind, als werknemer, als leerling, of als coachee in een sportteam et cetera. Dat is de werkelijkheid.

Ook lijkt het gezin van herkomst een rol te spelen waarom het ene kind juist wel slachtoffer wordt en het andere niet. Veiligheid, warmte en vertrouwen in de huiselijke sfeer maakt een kind minder kwetsbaar. Kinderen die uit onveilige gezinnen komen lijken eerder slachtoffer te worden.

Als maker van de documentaire Frozen Kids heb ik in de researchfase talloze horror verhalen gehoord. De meeste getuigenissen hebben de film niet gehaald omdat de slachtoffers uiteindelijk te angstig waren („verboden over te praten anders …”)  of te ziek. Versleten en kapotgegaan aan het seksueel geweld dat ze als kind meemaakten. Seksueel misbruik gepleegd door een bekende van hen. Zij werden „ontmaagd” /verkracht in hun „veilige” gezinsomgeving, hun school, hun sportvereniging of logeervakantie.

Ook nu weer, in het geval van Benno L, wijzen verontruste buurtbewoners naar de dader. Maar wordt het niet eens tijd dat bijvoorbeeld gezinnen ook eens aan zelfonderzoek gaan doen: hoe veilig is mijn gezin en ons sociaal netwerk voor ons kind? Praten we wel met ons kind? Wat schuilt er achter gedrag dat opeens veranderd is? Waarom gaat het slechter op school?Kortom meer aandacht voor het eigen kind lijkt mij niet verkeerd. De verhalen van Frozen Kids bewijzen waarom het keiharde noodzaak is om aan zelfonderzoek te doen. Want de dader is dichterbij dan je denkt …

Cees Franke.

Maker van de documentaire Frozen Kids (2012). Zie op de homepage de trailer van de docu. De film, waarin je meemaakt wat de impact op een mensenleven is (90 minuten op DVD), kun je hier bestellen.

 

Nov 11 2013

Project Unbreakable door Revief

Op zaterdag 23 novemer 2013 organiseert Revief een fotoshoot voor lotgenoten in het kader van Project Unbreakable. In dit project gaan mensen met seksueel geweldervaringen (wel of niet herkenbaar) op de foto met een citaat van hun dader erbij.

Project Unbreakable
In 2011 begon de toen 19-jarige Grace Brown met het fotograferen van mensen die misbruikt zijn. Ze wilde laten zien hoe wijdverbreid het probleem is, maar realiseerde zich al snel dat het een vorm van therapie is voor de overlevenden. Ze waren eindelijk in staat dingen te uiten die hen weken, maanden of jaren dwars hadden gezeten! Op de site van Project Unbreakable staan ondertussen 2000 foto’s van mensen die  seksueel misbruikt zijn, die posters vasthouden met citaten van hun daders.

enhanced-buzz-18098-1379528172-8.jpg

Revief’s Project Unbreakable
Revief biedt lotgenoten op deze dag de gelegenheid om met een eigen quote gefotografeerd te worden door een professioneel fotografe op een karakteristieke locatie in Barneveld. Als je wilt, sturen wij jouw foto door naar Project Unbreakable, maar je mag hem ook voor jezelf houden.

Begeleiding
Revief verzorgt deze dag in samenwerking met Janine Klungel en Jeanette Koenen. Beiden zijn ervaringsdeskundig. Janine werkte bij de VSK en is creatief therapeute. Jeanette is fotografe en coach vanuit haar praktijk  HYPERLINK “http://www.just-moveon.nl/” \t “_blank” Move On.
Verder is dichter  HYPERLINK “http://www.bernhardchristiansen.nl/” \t “_blank” Bernhard Christiansen deze dag aanwezig om verhalen van lotgenoten op te tekenen en om te zetten in dichtvorm.

Aanmelding
Voor deelname aan deze dag vragen we een eigen bijdrage van €10. Dit is inclusief lunch. Je aanmelding is definitief wanneer dit bedrag is overgemaakt op rekeningnummer NL27 RABO 0374.3003.56 van Stichting Revief. Deelname aan de fotoshoot zonder lunch en voorafgaande workshop is eveneensmogelijk en kosteloos. Graag vooraf aanmelden – liefst voor dinsdag 19 november – via het  HYPERLINK “http://www.revief.nl/?page_id=339” \o “Aanmeldformulier Revief’s Project Unbreakable” \t “_blank” aanmeldformulier. Als de eigen bijdrage een belemmering vormt om te komen, neem dan even contact op.

Website Revief http://www.revief.nl 
Facebook   https://www.facebook.com/StichtingRevief/events 
Twitter  https://twitter.com/stichtingrevief
E-mail: mailto:info@revief.nl?subject=Project%20Unbreakable 

Sep 05 2013

Frozen Kids in minor geweld HRO

Minor geweld HogeschoolRotterdam

 

 

Hogeschool Rotterdam laat Frozen Kids zien bij de start van de minor Geweld in de leefomgeving. De minor is onderverdeeld in een aantal modules; Seksueel geweld is één van die modules. Dat betekent veel voor Frozen Kids. De film is al geruime tijd onderweg en steeds vaker blijkt dat de impact enorm is. Mensen die met misbruik ervaring hebben als slachtoffer of in hun directe omgeving er mee geconfronteerd worden blijken veel steun te halen uit de verhalen van de mannen. Maar ook is het confronterend en roept het emoties op. We zijn dan ook blij dat de film een plaats binnen de lessen heeft verworven.

Maker Cees Franke: “Een ervaring van afgelopen weekend toen ik als filmmaker mijn werkruimte openstelde tijdens de Open Atelier Route in Hoorn NH wil ik u niet onthouden. Er kwam een oudere dame met haar zoon binnen en bij het zien van de poster van Frozen Kids sloeg haar de schrik om het hart. Zo groot was de onverwachte confrontatie met het thema. Op mijn vraag of ze ervaring had met seksueel misbruik als slachtoffer ontkende ze hevig en wees krampachtig naar haar zoon. De spanning was te snijden en ze riep vertwijfeld uit: “Ik word er ook op aangekeken, maar ik heb nooit iets gemerkt, echt niet!” En zo gaat dit verhaal verder. Nietsvermoedend een ontspannen wandeling maken en opeens terug in de tijd. Slachtoffers hebben levenslang. Daarom zijn de verhalen in Frozen Kids belangrijk. De mannen die delen bieden slachtoffers de helpende hand in het verwerken van hun ervaring.

We hopen dat de studenten veel handvatten in Frozen Kids kunnen vinden om er in hun toekomstige beroepspraktijk mee te kunnen werken.

Over de minor:
HRO: “In de afgelopen jaren is er in de media steeds meer aandacht gekomen voor geweld in de leefomgeving van mensen en de gevolgen daarvan voor slachtoffers (en daders). Denk daarbij aan (kinder)mishandeling, seksueel geweld en misbruik, en eergerelateerd geweld. Het bieden van een veilige leefomgeving aan kinderen, jeugdigen en vrouwen, maar ook aan andere kwetsbare groepen, is een prioriteit geworden op de politieke agenda. Van professionals in de sociale, de (para)medische en de onderwijssector wordt verwacht dat zij hier vanuit hun eigen mogelijkheden en middelen een bijdrage aan leveren. Belangrijke vragen voor hen zijn: hoe signaleer je geweld en misbruik, hoe maak je het bespreekbaar en hoe draag je bij aan een veiliger leefomgeving voor de diverse doelgroepen? Met deze minor verdiep je je in de aard en omvang van geweld en misbruik en de oorzaken en gevolgen ervan. Maar je leert ook hoe je als professional signalen herkent en welke stappen je moet ondernemen om een veiliger leefomgeving te bieden. De minor behandelt de Meldcode Rotterdam en SISA (Signalen en Samenwerken, een samenwerkingsverband tussen organisaties die met jongeren en kinderen werken).”

Apr 18 2013

Frozen Kids wordt steeds vaker gezien

Frozen Kids wordt in steeds bredere kring gezien. De authentieke aangrijpende verhalen van 8 mannen indrukwekkend verteld en gefilmd worden in steeds grotere kring gezien en gehoord. Al is Frozen kids niet op TV geweest inmiddels wordt steeds duidelijker dat de film een overdonderende indruk maakt op de mensen die hem wel te zien krijgen. Deze docu is anders dan andere documentaires over seksueel misbruik. De laatste maanden zijn in verschillende kleinschalige settings voorstellingen geweest.

Telkens weer blijkt dat de combinatie van film plus nabespreking met enkele geïnterviewde mannen een ijzersterke combinatie is waardoor men de impact van seksueel misbruik vele malen beter beseft. Ook dringt daardoor het besef beter door dat men alles op alles moet zetten om misbruik te voorkomen. Frozen Kids levert daarin een belangrijke bijdrage.

Frozen Kids in een kleinschalige setting zien en een nabespreking met geïnterviewde mannen is in beperkte mate mogelijk. Neem contact met ons op via deze pagina

Feb 03 2013

Reacties …..

Inmiddels hebben velen de documentaire gezien. We hebben uitgebreide brieven ontvangen (zie o.a. ook de eerdere nieuwsberichten). Maar ook prachtige uitspraken per mail of DM via Twitter en Facebook. Deze korte reacties willen we graag, anoniem, publiceren. Een kleine bloemlezing.

 

“Adembenemend”

“Ik heb niets met die wereld, ik heb niets met seksueel misbruik; ik kan me er helemaal niets bij voorstellen dat je je aan een kind vergrijpt en ik begrijp nu wat de impact is van zoiets verschrikkelijks.”

“DVD Ontvangen en bekeken. Veel *slik*. Veel herkenning. Veel triest. Veel troost. Veel moed om zelf ook door te gaan!”

“Voor veel mensen zal Frozen Kids ook te schokkend zijn. Mij geeft het ook troost. Iets wat ik maar moeilijk ergens anders vinden kan…”

“Ik heb de film gezien en ik vond het confronterend en moeilijk maar ook merk ik dat ik niet alleen ben …”

“Indrukwekkend en ontroerend”

“Wat is het een belangwekkende film geworden. De shots van zwijgende mannen in vertwijfeling vind ik ook vooral erg indrukwekkend. Heel goed dat de film er is gekomen!”

Geïnterviewde Mark: “Wat er ook uitkomt de film heeft al veel effect. Vandaag weer gebeld door een man die door de film met zijn verhaal komt en op zoek is naar hulp.
Onze verhalen openen die van anderen; een groot compliment aan ons allen ;-)”.

“Bedankt voor het toezenden van de dvd. En voor het maken! Ik heb hem vandaag bekeken, en het is heel invoelbaar.., een kostbare film.”

Jan 29 2013

Meeting met Carl Voet van de VRT

Hoorn – 29 januari 2013 – Zojuist is Cees Franke teruggekeerd uit Brussel van een ontmoeting met de heer Carl Voet, hoofdredacteur van de VRT Nieuwsdienst. Onderwerp van gesprek was het onverwachts afblazen op 7 januari jl. van de uitzending van Frozen Kids op 8 januari op België EEN.
Marc Stakenburg, radiopresentator en lid van het Comité van Aanbeveling van Frozen Kids, was bij dit gesprek aanwezig. Samen hebben zij een uur, van 13.50 uur tot 14.50 uur met de heer Carl Voet gesproken.

Cees Franke: “Mijn conclusie van het gesprek is dat Carl Voet en ik het niet met elkaar eens zijn omtrent de handelwijze van de VRT inzake de veranderde kwaliteitseisen van de VRT en dat wij, Marc Stakenburg en ik, vinden dat documentaire Frozen Kids, de geïnterviewden en Cees Franke Producties de dupe zijn geworden van interne organisatiefouten van de VRT. Fouten die Cees Franke (en Frozen Kids) niet kunnen worden aangerekend maar wel schade hebben toegebracht. Fouten die ook door de heer Voet worden toegegeven. Fouten die voorkomen hadden kunnen worden.”

Tijdens dit gesprek afgelopen middag gaf de heer Voet toe dat er wel sprake was van een mail waarin mededelingen over een betrokkene (hij wilde niet zeggen wie) in de uitzending werden gedaan. Dat was de aanlelding voor hem om naar de geplande uitzending te gaan kijken. Op grond daarvan heeft hij besloten niet uit te zenden. Zijn beslissing had, naar zijn zeggen, niets te maken met de door de VRT ontvangen mail dat weekend.

De heer Voet geeft dus toe dat de VRT fouten heeft gemaakt en dat de eindredactie in een eerder stadium had kunnen aangeven, bij aanlevering materiaal begin december 2012, dat men de uitzending wilde laten aanpassen of niet wilde uitzenden. Ook stelt hij dat de VRT in de communicatie op maandag 7 januari, 1 dag voor uitzending, naar Cees Franke fouten heeft gemaakt omtrent de aard en inhoud van de verstrekte informatie omtrent de beslissing.

Cees Franke: “Ik heb gesteld dat we door het gedrag van de VRT schade hebben opgelopen. De schade is materieel en immaterieel en verzoek een schadeloosstelling. Er zijn door ons twee opties aangedragen:
Optie 1: Een hermontage te doen conform aangepaste wensen en verlangens van de VRT en dan alsnog uitzenden bij Koppen XL.
Optie 2: Een financiële tegemoetkoming voor alle geleden schade, zowel persoonlijk voor alle betrokken mannen en vrouw als voor mij en ook bedrijfsmatig. Hiervoor is in redelijkheid en billijkheid een rekensom gemaakt en ingediend bij hem.”

Wat optie 1 betreft heeft de heer Voet grote twijfels of hij een uitzending kan maken volgens zijn zienswijze. Optie 2 gaat hij overleggen met de juridische afdeling van de VRT. Hij wil zich niet vastleggen op een datum waarvoor hij reageert maar Marc en Cees hebben gesteld dat twee weken vanaf nu toch wel een redelijke termijn is om van hem te horen.
De door Joannes en Leon geschreven brieven, zie ook elders op de site inzake deze kwestie hebben we bij de heer Voet in print achtergelaten.

Jan 28 2013

Open brief van Leon

Op deze plek stond de brief van Leon Naarden aan de VRT aangaande het op de valreep afgelasten van de uitzending ‘Bevroren Kind’ door de VRT op 8-1-2013. Na een jaar wilde Leon de brief graag van de site laten verwijderen omdat het voor hem teveel herinneringen oprakelde aan een voor hem (en voor alle betrokkenen) bijzonder nare episode in het verhaal van Frozen Kids. De redactie had de brief liever laten staan, maar in goed overleg is afgesproken dat de brief als direct toegankelijk via de site te verwijderen. Geïnteresseerden die de brief alsnog willen lezen kunnen contact opnemen met de webbeheerder info [@ ] frozenkids.nl (haken verwijderen): deze zal het verzoek dan doorsturen aan Leon.

Het verzoek van Leon maakt in ieder geval eens temeer duidelijk hoe diep en permanent seksueel misbruik ingrijpt en hoe dit op alle terreinen van het leven door blijkt te werken… 

(De redactie van de website Frozen Kids heeft op verzoek van Leon, een van de geïnterviewde mannen van Frozen Kids het verzoek gekregen deze open brief aan hoofdredacteur Carl Voet van de VRT te plaatsen. De redactie is derhalve niet verantwoordelijk voor de inhoud maar onderschrijft, net als bij de open brief van Joannes, het belang van opheldering rondom de onstane kwestie.)

 

Jan 21 2013

Brief van Herman over Frozen Kids

In overleg met Herman plaatsen we hier zijn brief die hij aan filmmaker Cees Franke schreef nadat hij Frozen Kids in Cinema Oostereiland te Hoorn had gezien. Het delen van ervaringen en daarmee anderen te helpen is een van de doelstellingen van de film. Deze brief van Herman is een bijdrage aan dat proces.

Beste Cees,

Zoals gemeld in ons onderlinge contact op twitter, zou ik nog mijn ervaringen naar aanleiding van mijn bezoek aan de frozen kids documentaire mailen. Gewoon om te delen.

Ik, Herman, ben zelf vroeger misbruikt binnen mijn gezin. Mijn vader, dominee van beroep, heeft mijn vier jaar oudere over een periode van 10 jaar seksueel misbruikt. Mijn broer gaf het weer door op mij.
Binnen mijn omgeving is mijn broer ook de enige man waarvan ik weet dat hij ook seksueel misbruikt is. Mijn relatie met mijn broer is niet slecht. Toen het nieuws naar buiten kwam dat hij door mijn vader misbruikt was, ben ik ook voor het eerst over het misbruik gaan praten. Tegelijk werd mij toen duidelijk waarom mijn relatie met mijn broer altijd slecht was geweest. Was er ook een verklaring voor zijn gedrag en opende dat ook de deur om tot een betere band te komen. Tegelijk blijft hij degene die mij misbruikt heeft en daarmee dus niet de meest ideale gesprekspartner om over mijn ervaringen te praten.
Omdat ik verder geen mannen ken die deze ervaring hebben, of die het durven te delen, was ik ook erg blij met de komst van Frozen Kids. Ik zocht herkenning. Vanuit dat motief heb ik dan ook de voorstelling van Frozen Kids bezocht.

Het was een indrukwekkende documentaire/ avond. Ik ben diep onder de indruk van hoe deze mannen hun verhaal hebben durven doen. Hoe gedetailleerd zij ook de situaties van het misbruik durfden te beschrijven. Ik weet uit ervaring, dat dat het aller moeilijkste is. Omdat je dan wel terug moet, naar waar je altijd probeert weg te blijven. Echt, diep respect.
Ook ben ik onder de indruk van jouw betrokkenheid als regisseur. De wegen die je hebt moeten creëren om deze documentaire überhaupt te kunnen maken. Alle beren op de weg die je steeds weer moet zien te vermeiden of verwijderen om de documentaire toch onder de aandacht te krijgen. De betrokkenheid die je laat zien door overal te zijn waar de documentaire vertoond wordt. Echt, diep respect.
Deze documentaire is het ook waard, vertoond te worden. Het is een onderwerp dat het verdient besproken te worden. Maar niet iedereen durft de spanning en de pijn aan te gaan, die onherroepelijk met het kijken van deze documentaire zijn verbonden.
De mannen uit deze documentaire zijn ware helden. Een held is in mijn ogen niet iemand zonder angst, maar iemand die zijn angst onder ogen komt, durft te erkennen en vervolgens tóch durft te handelen en niet vlucht. De mensen die het vertonen van deze documentaire tegen houden, zijn mensen die vluchten zonder hun angst te erkennen. Vluchten zonder te erkennen dat ze vluchten. Helaas… Toch wil ik ook hen ook niet te snel oordelen. Onder hen zullen verschillende slachtoffers zijn die er (nog) niet aan toe zijn geconfronteerd te worden met hun eigen pijn, zoals ik dat zelf ook lang heb geprobeerd te vermeiden.

Het zien en horen van de verhalen heeft me geraakt. Geconfronteerd met verschillende beelden uit mijn eigen verleden die tijdens het zien van de documentaire zich aan mij opdrongen. Heftig, indringend.

Tegelijk en dat vind ik heel spannend om te zeggen, overheerste bij mij teleurstelling. Voor ik uitleg waarom, wil ik zeggen dat ik dat spannend vind omdat dat als diskwalificatie gelezen kan worden én dat is het niet. Het doet niks, maar dan ook niks af aan de ultieme heldendaden die hier verricht zijn, ook niet aan de kwaliteit van de documentaire. Het zegt wel iets over mij, over mijn verwachtingen en over mijn behoefte, over de fase van verwerking waar ik nu in zit.

Ik zal proberen te omschrijven wat ik gemist heb en waarom. Ik vermeld daar voor de duidelijkheid ook gelijk bij dat ik niet vind dat iemand daar persé iets mee moet. Ik schrijf het met name als een stuk verwerking voor mijzelf.

Meer nog dan herkenning in ‘de daad’ of ‘het verleden’, zocht ik denk ik naar herkenning in wat het mij gekost heeft en nog kost. Uit de documentaire kun je duidelijk halen dat mensen hier voor het leven door getekend zijn. Uitspraken als: ‘ik heb levenslang’, ‘ik ben beschadigd’ en ‘ik ben kapot gemaakt’ geven dáár ook zeker woorden aan. Toch zocht ik naar meer.
Ook mijn kind is lang bevroren geweest, of eigenlijk zie ik het zo, het kind was springlevend en schreeuwde om aandacht, de onrust in mij was er áltijd, maar door de dikke laag ijs er overheen, kon ik hem niet bereiken. Niet kennen, niet begrijpen en niet verstaan.
Na jaren van therapie met 10 verschillende therapeuten, depressies, burn-outs, vermoeidheidsverschijnselen en de eeuwig durende onrust die maar niet wegging, ben ik pas een jaar geleden terecht gekomen in het traject waar ik nu in zit. Het opnieuw contact maken met het kind in mij. De emoties naar bovenhalen. Naar het kind leren luisteren en er voor gaan zorgen.
De beerput ging open en ik belande echt diep in de hel. Het misbruik heeft doorgewerkt in echt alle facetten van mijn leven.

Ik zocht herkenning voor de eeuwige alles omvattende angst. Het je zo ontzettend verloren, uitgespuugd en vertrapt voelen, dat je bang bent er nooit meer uit te komen.
De letterlijke doodsangsten die ik heb doorstaan toen ik mijn gevoelens begon toe te laten. De schimmen en spoken die ik als klein kind weer overal zie en voel. De pijn het verdriet, de schuldgevoelens, de vertwijfeling. De angst, de angst dat als mensen zouden zien wat er in jouw verborgen zit, dat iedereen je dan verlaat, dat het leven ophoudt.
Het onvermogen om mijn werk nog te kunnen doen, en de bevestiging die ik daarin voel van het ‘niks voorstellen’.

Ik zocht ook herkenning voor de moeite in relaties. Ik heb zo jarenlang een dubbelleven geleid, door me van binnen slecht en vies te voelen en naar buiten toe maar proberen te zijn wat ik dacht dat ik moest zijn, om maar iets van liefde te kunnen ontvangen, dat ik daardoor ook heel veel schade aangericht heb in mijn relaties.
Mijn eeuwige onrust, mijn onvermogen over mijn gevoelens te praten en soms zelfs compleet onvermogen om te communiceren omdat ik ‘weg’ was. Mijn terugkerende onvermogen om te functioneren in studie en werk, hebben de relatie met mijn vrouw erg verzwaard.
Op seksueel gebied had ik geen gezonde ontwikkeling gehad. Toch deed ik me ook op dat gebied ‘perfect’ voor. Jarenlang had ik een ‘uitlaatklep’ in zelfbevrediging en het daarbij kijken van plaatjes van naakte vrouwen, waar ik me tegelijk heel vies en slecht over voelde en met niemand over kon praten. Toen ik eindelijk het lef had mijn dubbel leven op te geven en mijn vrouw dit te gaan vertellen, heb ik haar ook heel veel pijn gedaan.
Sowieso krijgt zij nu een hele andere man te zien, dan dat ik altijd ‘geweest’ ben.

In mijn relatie met mijn dochtertje van twee werkt het door omdat ik zo ontzettend bang kan zijn haar te beschadigen, dat ik haar soms niet durf te wassen of durf te helpen op de wc. Dat ik maar hoop de liefde op haar over te brengen die ik zelf zo gemist heb. Maar hoe in de lieve vrede, doe je dat, als je er zelf geen ervaring mee hebt?

In elke relatie op wat voor terrein dan ook, heb ik moeite om op tijd mijn grenzen te herkennen, laat staan dat ik ze durf aan te geven en te bewaken.

Ik worstel met God. God die ik in eerste instantie heb leren kennen als het ‘almachtige vriendje’ van mijn vader en moeder. Voor wie ik bang moest zijn. Die dwars door mij heen keek, wist hoe vies en slecht ik was. Die mij veroordeelde.
God waarvan ik steeds meer ontdek hoe hij juist van mij houdt, uit is op mijn redding. Die gruwelt van wat mij is aangedaan en ook van hoe kerken in zijn naam met slachtoffers omgaan. Hij wil mij liefde geven. Hij bewaarde mij in tijden dat ik suïcidaal was. Hij heeft mij gezegend met een prachtige vrouw en een super mooie dochter. God, de enige waarbij ik af en toe rust en iets van genezing kan vinden, maar die tegelijk nog steeds heel beangstigend kan zijn.

Dan is er nog de voortdurende angst, nooit af te komen van mijn angsten, pijn en verdriet. Van mijn onrust. Dat ik bestemd ben voor een leven waarin ik nooit langere tijd zal kunnen functioneren en steeds weer weg zal zakken in depressies. De angst dat ik daarmee mijn gezin mee zal sleuren in de afgrond.

Dat is de angst, de pijn en het verdriet waar ik meer herkenning voor had hopen te vinden. Tegelijk zijn dat emoties die ik zelf maar af en toe kan laten zien en dan ook alleen daar waar ik mij veilig voel. Laat staan dat iemand dat in een interview kwijt kan. Juist dat is natuurlijk ook het ‘typische’ van misbruik slachtoffers en wat de term ‘frozen kids’ zo treffend maakt. Het haast totale onvermogen om de emoties die van binnen als het ware schreeuwen en met alles smijt wat los en vast zit, te uitten. En tegelijk het haast onvoorstelbare vermogen om met bijna droge ogen te verhalen over wat zo verscheurd, verward en pijn doet tot in het diepste van je ziel.

Daarmee zeg ik overigens niet dat er geen emotie te zien was in de documentaire. Maar ik ben zo vrij mijzelf als referentiekader te gebruiken en ga er dan vanuit dat de emotie die zichtbaar uitgezonden is, slechts een fractie is van wat er in deze mannen heeft huisgehouden of nog doet.

Daar hoopte ik herkenning in te vinden, omdat dát is, waar ik nu behoefte aan heb.

Overigens wil ik hier vermelden dat ik verder ook hele goede hulp en steun heb. Dat ik een prachtige, lieve en hele trouwe vrouw heb, die écht van me houdt en me echt wil begrijpen. Dat er steeds meer momenten zijn waarop ik ook wel iets van rust vind. Dat ik er ook voor kies verstandelijk te aanvaarden én te geloven dat er een betere toekomst mogelijk is dan waar ik vaak zo bang voor ben. Dom weg omdat het moet.

Met vriendelijke groet,

Herman

 

Jan 11 2013

Open brief van Joannes

De redactie van de website Frozen Kids heeft op verzoek van Joannes Raepsaet, een van de geïnterviewde mannen van Frozen Kids het verzoek gekregen deze open brief aan hoofdredacteur Carl Voet van de VRT te plaatsen. De redactie is derhalve niet verantwoordelijk voor de inhoud maar onderschrijft het belang van opheldering rondom de onstane kwestie.

Geachte heer Voet (hoofdredacteur VRT)

Graag had ik, als één van de geïnterviewden van de door u teruggetrokken documentaire “Bevroren Kinderen” mijn verontwaardiging laten kennen van uw handelingen als eindredacteur van de VRT betreffende de terugtrekking van de documentaire Bevroren Kinderen.

Normaal gezien had gisteren (08/01/2013) op Koppen XL een verkorte versie van de Nederlandse documentaire ‘Frozen Kids’ te zien moeten geweest zijn. Het was zo door Eén geprogrammeerd en er waren zelfs al voorstukjes vertoond als aankondiging van deze documentaire. Het thema in deze desbetreffende documentaire handelt over het immense taboe ‘Seksueel Kindermisbruik op Jongens’. De documentaire laat mannen die vroeger als kind misbruikt werden aan het woord. En nu citeer ik jullie uit de VRT Perstekst Koppen XL, gepubliceerd op 5 januari 2013: “Door de feitelijke, ogenschijnlijk emotieloze opsomming van wat ze hebben meegemaakt, scheppen ze een rauw beeld van kindermisbruik. ‘Iets in mij is voorgoed kapot gemaakt’, vertellen ze allemaal. Want de psychische, lichamelijke, relationele en seksuele gevolgen voor deze slachtoffers zijn niet te overzien.”

Alles werd, onder meer door mij persoonlijk, in het werk gesteld om mijn naasten in te lichten van deze vertoning op het programma Koppen XL. Het is voor mij namelijk erg belangrijk om hen niet onverwachts kennis te laten maken met dit deel van mijn verleden. En dan nog wel op televisie, via een vrij sterk bekeken programma, namelijk Koppen XL.

Hoewel het een thema betreft waar ik het liefste over zwijg, zoals ik er jarenlang over gezwegen heb, is het voor mij maar ook voor anderen, in een gelijkaardige situatie, van het grootste belang om toch die durf te hebben én ermee naar buiten te komen. Er niet over spreken is namelijk alleen maar in het belang van (potentiële) daders. Het maakt dat zij dan gewoon verder kunnen doen.

Wat mij vooral stoort aan uw handelen is dat Eén deze documentaire in zijn programma opneemt als zou het uitgezonden worden, én 24 uur voor het uitzenden ervan het programma plotseling terugtrekt. Met als mededeling door de eindredacteur van Koppen XL, aan de documentairemaker Cees Franke, dat er een mail is toegekomen van een familielid van één van de geïnterviewden mét in zich de dreiging om een juridische zaak aan te spannen tegen de VRT, indien deze documentaire uitgezonden zou worden. Het lijkt erop dat op het moment dat deze mail ontvangen werd, u ten tonele komt. Wat natuurlijk volstrekt normaal is, want u bent niet voor niets de hoofdredacteur van de VRT en dus ook de eindverantwoordelijke. Maar dan neemt het ‘spel’ een volledig nieuwe wending. Nu zou er ‘geen mail toegekomen zijn’, maar zou de terugtrekking van deze documentaire volledig te wijten zijn aan ‘het niet voldoen aan de eisen van het format én aan de kwaliteit van de documentaire zelf’ om vertoond te mogen worden in het kwalitatief hoogstaand programma ‘Koppen XL’.

Wat mij bij deze omwentelingen uitermate stoort zijn de volgende punten:
1. Hoezo voldoet het niet aan de eisen van het format en de kwaliteit van Koppen XL?
Had men niet al lang de verkorte versie bekeken én bovenal goedgekeurd? Waarom zou de documentaire anders aangekocht zijn door de VRT?
2. Koppen XL zou toch geen bumpers (= voorstukjes) vertonen vooraleer er een definitief akkoord is van de eindredacteur. En indien dat toch het geval zou zijn, zou dat dan niet eerder getuigen van een zeker amateurisme bij het eerder als kwalitatief hoogstaand gecategoriseerd zijnde programma. En in het andere geval, dat u het niet als voldoende kwalitatief beschouwd. Zegt u dan niet tezelfdertijd, dat uw eindredacteur zijn werk niet naar behoren vervult.
3. Hoezo is er geen dreiging van een juridische procedure door iemand (familielid of andere)?
Was dat niet de eerste uitleg aan de documentairemaker Cees Franke toen men hem op de hoogte bracht van het waarom achter de plotselinge terugtrekking van deze geprogrammeerde uitzending?
4. Waarom wilt u als hoofdredacteur pas duidelijkheid verschaffen op een later tijdstip in de komende weken aan de documentairemaker? En dus ook aan mij in tweede rangorde als één van de geïnterviewden. Zijn de begrippen ‘transparantie’ en ‘snel duidelijkheid verschaffen’ plotseling alleen maar loze begrippen geworden, wanneer het er echt om doet?
Lijkt dit er niet op, dat u deze terugtrekking onder de aandacht van de algemene opinie probeert weg te houden? Want als u echt duidelijkheid wil én kan verschaffen, kan dit ook binnen enkele minuten gebeuren. U kunt zelfs gewoon een schriftelijke brief dan wel e-mail sturen met uw opmerkingen over de, in uw ogen, tekortkomingen betreffende ‘het format’ dan wel ‘de kwaliteit’ van deze documentaire. En op een later tijdstip kan u dan de verdere uitleg verschaffen. Want gewoon telefonisch onderhoud kan later altijd door u opnieuw heruitgelegd worden. Wat ik nu eigenlijk ook wel gewoon verwacht als u al de moeite zou nemen om te reageren op deze brief.
5. Is het niet raar dat de documentaire wel geselecteerd werd door het IDFA (Internationaal Documentaire Festival Amsterdam), als zijnde de moeite waard om weliswaar naast de vertoonde documentaires toch aangeboden te worden via de “DOCS for SALE online catalogus”. Niet vergetende dat het IDFA één van de meest toonaangevende documentairefestivals is ter wereld.

Als besluit zou ik nog wel even door kunnen gaan met het neerschrijven van vragen/argumenten die mij nu door het hoofd slingeren. Maar het is voor mij duidelijk dat al deze vragen mij slechts tot één enkel antwoord leiden:
“De VRT geeft, door uw genomen acties, toe aan de druk van een juridische dreiging.”
Op zich zou ik dat nog kunnen verstaan mochten er in de documentaire namen genoemd worden, maar zelfs dat komt er niet in voor. Alleen de geïnterviewden hebben voor hen zelf besloten om wel dan niet hun naam en/of voornaam vrij te geven. Wat mijn en hun eigenste recht is.

Misschien dat u in dit schrijven een zekere vijandigheid en/of boosheid ten aanzien van de VRT zou bespeuren. Ik kan u zeggen dat die terecht gelezen wordt, want zo voel ik mij ook. Op zich was het onverhoopt dat “Koppen XL” een verkorte versie wou uitzenden van de documentaire “Frozen Kids”, maar eens het akkoord aangegaan werd, is het nu aan jullie om nu uw deel van die overeenkomst te voltooien. In het andere geval (namelijk géén initiële toezegging) had de VRT mij niet aan het lijntje gehouden én dan was deze teleurstelling er ook nooit geweest.

Hoogachtend

Dhr. Raepsaet Joannes

Mede ondertekent door mede-geïnterviewden:
Dhr. Mark van den Heuvel (“ik onderschrijf deze inhoud en oproep”)
Dhr. Julien Boekhoudt (“ik onderschrijf deze brief volledig”)

Alibi3col theme by Themocracy