Posts tagged: pillen

Jul 02 2012

De koude wereld: het verhaal van Martijn

Onlangs kregen we bij Frozen Kids het verhaal van MartijnT binnen, een man die in zijn jeugd vijf jaar lang misbruikt werd door een familievriend. Hij heeft lang met zijn verhaal rondgelopen, door eerdere pogingen om mensen in vertrouwen te nemen was hij bang geworden om het te vertellen. Wij danken hem dan ook voor het vertrouwen dat hij in ons toont door het geven van toestemming om zijn verhaal hier anoniem te publiceren.

De Koude Wereld

Als je op de wereld komt, dan kom je normaal gesproken terecht in een warme wereld.
En zo heb ik ook dit ervaren de eerste jaren van mijn leven. Als middelste van 3 kinderen leek het wel alsof ik wat minder aandacht kreeg dan de andere 2. Maar op dat moment denk je daar niet bij na.

Maar na een aantal jaren bleek dit toch eens heel anders voor mij te zijn.

Inmiddels was ik 7 jaar oud geworden. Omdat mijn ouders vaak nachtdiensten hadden gingen mijn broers en ik zo een keer in de maand uit logeren bij vrienden van mijn ouders. Die hadden zelf ook 2 kinderen, van toen 5 jaar en 10 jaar.

Voor mij was dit in het begin altijd een soort van happening. Want mijn broers sliepen bij de anderen op de kamer en ik mocht altijd alleen slapen. En dat gaf me toen op die jonge leeftijd toch een speciaal gevoel. Maar verder denk je daar als kind op die momenten verder niet bij na. Maar tot nu toe waren al die keren dat ik bij dit gezin geweest was altijd leuk.

Maar op een gegeven moment leek er toch iets te veranderen. Ik kreeg steeds meer aandacht van die man. Maar zijn eigen kinderen en mijn broers daar schonk hij naar mijn idee veel minder aandacht aan. Maar ja, ik vond het het toen wel best: ik genoot wel van al die aandacht.

Totdat het moment dat die man mij midden in de nacht wakker kwam maken. En op dat moment begonnen de aanrakingen en zo. Ik kan mezelf nog precies herinneren wat hij wel en niet aanhad ieder detail staat in mijn geheugen vast. Ook de paar keer dat ik duidelijk toen al NEE zei werden door hem genegeerd. En was het maar bij die aanrakingen gebleven. Maar hij heeft me toen al bij de eerste keer gewoon bruut verkracht. Door de bedreigingen die hij toen uitte, durfde ik er met niemand over te praten.

Na deze eerste keer op die jonge leeftijd was het voor mij alsof ik versteende.
Een soort van muur toen al om me heen bouwde.

Dit misbruik heeft zeker 5 jaar geduurd. Uiteindelijk emigreerde het gezin naar het buitenland toe. En nog steeds vraag ik mezelf af hoe heb ik dit verborgen kunnen houden al die jaren.

Als ik kijk naar de jaren na mijn 12e jaar, dan zie ik een jongetje wat veranderd is in iemand met 2 kanten. Een soort clown van de buitenkant maar van binnen veel schaamte en schuldgevoel.

Uiteindelijk ga je op de middelbare school. Krijg je er weer veel vrienden bij althans dat leek maar zo. Ik merkte aan mezelf dat ik behoefte had om mijn verhaal te doen. Het zat me enorm dwars en kon er niet mee over weg. Op een gegeven moment heb ik het tegen een `goede` vriend het eruit gegooid. Maar dat goede kan ik beter gelijk weglaten. Want nog geen twee weken later hadden we gymles gehad en samen met paar andere jongens moesten we opruimen. En de sleutel van de gymzaal later aan de conciërge geven. Na het opruimen gingen we douchen. En toen begon die zogenaamde goede vriend opmerkingen te maken. Opmerkingen die me nog steeds bij staan: “Je vond het zeker wel lekker,” “Hoertje,” enz. enz. Ik wilde op dat moment gelijk weglopen maar werd door de anderen tegengehouden: “Als jij die man een plezier kon doen kan je dat bij ons ook wel.”
En wat ik toen al als kind had meegemaakt, beleefde ik toen weer opnieuw om door een goede vriend en 3 andere klasgenoten misbruikt te worden.

Vanaf dat moment heb ik me voorgenomen om voor altijd te blijven zwijgen. Omdat ik het vertrouwen in de mensheid compleet verloren heb. Van binnen een ijskoud gevoelloos iemand maar aan de buitenkant een clown. En iemand die voor anderen opkwam en zichzelf op de achtergrond plaatste.

Op school ging het verder redelijk ondanks de opmerkingen die ik dagelijks naar mijn hoofd kreeg geslingerd. In de loop van de jaren probeerde ik door middel van overmatig eten en later zelfs drank en drugsgebruik alles te vergeten. En dit leek ook goed te werken. Tot de dag van mijn 20e verjaardag.

Op dat moment woonde ik al op mezelf en had weinig contact met mijn familie. Had ook verteld mijn verjaardag niet te vieren. Het was voor mij het punt om met alles te stoppen. Door een combinatie van pillen-drugs en alcohol probeerde ik een eind aan mijn leven te maken. Veel weet ik er niet meer van. Weet alleen dat ik wakker in de woonkamer ben geworden en een tijdje beroerd ben geweest. Maar ook toen heeft niemand wat gemerkt en ben ik eigenlijk zo dom geweest gewoon zo door te leven.

Uiteindelijk, een paar jaar later toen ik bij een werkgever in een depressie raakte, is alles weer naar boven gekomen. Toen heb ik gedeeltelijk mijn verhaal bij die werkgever gedaan. Waardoor ik uiteindelijk ook hulp heb gezocht en heb gekregen. Maar uiteindelijk is weer het vertrouwen geschaad. Omdat de werkgever het allemaal te lang vond duren. En uiteindelijk na dreigingen van mijn werkgever om mijn verhaal openbaar te maken, heb ik gekozen om akkoord te gaan om ander werk te zoeken.

Maar doordat ik dagen thuis zat en de muren op me afkwamen, dreigde ik weer om uit het leven te stappen. Maar desondanks heb ik op tijd hulp gezocht. Maar alle medicatie, en alle therapie die ik heb gekregen waaronder ook EMDR, wat zeer zwaar was en eigenlijk te vroeg kwam, heeft tot nu toe allemaal nog niet heel veel geholpen. Inmiddels ben ik ongeveer ruim een jaar gestopt met zowel medicatie als therapie. Omdat het niet tot onvoldoende werkte.

Ik ben nu inmiddels bijna 32 jaar. En nu als ik terug kijk op al die jaren, weet en voel ik dat ik van binnen nog steeds ijs en ijskoud ben. En ooit hoop ik toch nog eens van binnen te ontdooien.

Alleen: wist ik maar hoe. Want door alle gebeurtenissen is mijn vertrouwen is de mensen echt tot het nulpunt gedaald.

Wel positief is dat ik het op mijn huidige werk onwijs naar mijn zin heb.

Ik hoop dat door middel van mijn verhaal mensen eerder hulp zoeken, en niet net zoals ik in een kringetje blijven zitten. Want de woorden: SCHULD, SCHAAMTE staan zo vast in mijn geheugen. En dat wens ik niemand anders toe.

Ik heb er toch wel bewust voor gekozen mijn verhaal anoniem te doen. Omdat ik er niet aan toe ben dat iedereen dit weet.

MartijnT

 

Alibi3col theme by Themocracy